Wyznania

[poledwica]

Witek,
Bierz, bierz- a co mam w zamian dawać. Ja tak nie potrafie tylko brać. Niedługo to nic nie bede robić tylko brać - a co jak sie to wszystko skończy?. Może takie życie to nie dla mnie i co mam sie łudzić?
Jak ktoś sie w luksusach wychowywał to nie wyobraża sobie innego życia, ale jak się takich luksusów nie zaznało, to mysli sie, że jest to dostępne tylko dla VIP- ów.

[Witek D.]

Problem w tym, że czujesz dyskomfort gdy jest Ci dobrze:) Podświadomość, uczucia, są przyzwyczajone do cięższego czy mniej kolorowego, jasnego życia. Tam było wcześniej jakby twoje miejsce, twój żywioł. Teraz potrzeba, jest szansa na to by poczuć się bezpiecznie, swobodnie i lekko w nowych warunkach. Warunki już przestawiły się na lekkie, choć wnętrze jeszcze nie:) Daj sobie zgodę żeby Cię życie rozpieszczało, nie ustalaj limitu:) Jak jeszcze więcej jest fajnego dla Ciebie, to bierz, żeby sobie płynęło. Idź sobie nie wiem, na masaż np. albo na 10 i przyzwyczaj się do tego że sobie leżysz, odpuszczasz i pozwalasz żeby Cię rozpieszczano i obdarzano Daj się porozpieszczać tak życiu, że ci w głowie nawet nie będzie myśleć czy to normalność, czy już nie Jak człowiek się da porządnie wytarmosić szczęściem, błogością i przyjemnym życiem to już o niczym nie myśli )

[poledwica]

Nadszedł moment w moim życiu, kiedy zrozumiałam dlaczego czlowiek wraca do starych mechanizmów ( jak zwykle z lęku). Moje życie zaczyna sie zmieniac o 180 - stopni. Praca w której mam ciepło, mało obowiazków. Poznaje cudownych, wartosciowych ludzi - od których ucze sie duzo. Poznaje fantastycznych mężczyzn, którzy mnie szanują,prawia komplementy. Swiat zupełnie inny niż do tej pory ( z którego powinnam sie cieszyc) a ja nie potrafie sie odnaleźć. Przychodzac do domu dopiero odczuwam bol mieśni, bo tak mam napiete przez cały dzien. Czyli tak naprawde jakbym czekała tylko kiedy to wszystko sie zmieni - kiedy wróci ta "normalność". Teraz dopadł mnie lęk czy takie życie jest dla mnie - czy to tylko tak na chwile mnie spotkało a zaraz wszystko wróci do normy.
Po co mam to przyjąć jak zaraz moge to szystko stracic i znowu wróca wszystkie emocje.

[Witek D.]

No i tak trzymać A jak przyjdzie chęć żeby puścić, to puścić 

[muszka91]

Witek:)  dziś tak potupałam,że czuje ,że zaraz się położę. Nie łatwo przychodzi mi akceptacja takich stanów jak złośc, nienawiść, żal itd. Ale dopuściłam je do siebie to najważniejsze
Teraz albo spacer zrobi mi dobrze, albo drzemka na uspokojenie i regenerację. Nawet nie ma mowy na afirmacje bo zaraz usnę:)

[Witek D.]

Istotnym jest, dopuścić swoje pretensje, pozwalać je sobie czuć:) Jak chce się potupać, pokrzyczeć, zrobić "Łaaa..." to zrobić to, pozwolić sobie Przebaczać, oczywiście jest fajnie, ale też akceptować swoje uczucia względem Boga (czy innych). Wewnętrzne dziecko (czy wiele wewnętrznych dzieci a może i dorosłych w sobie) ma swoje poczucie sprawiedliwości względem innych, Boga i siebie:) Trzeba je zaakceptować, bo uzdrowić można przez zrozumienie siebie

[muszka91]

to były przykłady, musiałabym poszperać co najbardziej mi przeszkadza i jaką najbardziej czuję krzywdę do Boga.
Jeszcze raz dziękuję.

[Clint]

Jeśli tak czujesz to takie afirmacje będą ok, choć tutaj ja bym się też za bardzo nie rozdrabniał, żeby się za bardzo nie koncentrować na tych wszystkich krzywdach. No i potem dobrze by było płynnie przejść do budowania pozytywnego obrazu Boga.

[muszka91]

Clint
czyli afirmacje: Przebaczam Bogu,że mnie opuścił , pozwalał bym dŻwigała cierpienia sama, pozwalał i milczał gdy ja cierpiałam itd są tylko dla mojej pś i mogę śmiało tak przebaczać Bogu.
Dzięki za utwierdzenie mnie w temacie!
Ten dzień nie jest już taki zły

[Clint]

skoro Bóg chce dla mnie zawsze jak najlepiej to znaczy,ze moje cierpienie które przyżywałam wykreowałam sama , On nie ma z tym nic wspólnego?

Dokładnie.

Jeśli chodzi o wybaczanie to tutaj jest taka kwestia, że w gruncie rzeczy realnie nas nigdy Bóg nie skrzywdził i nie ma czego wybaczać. W praktyce jednak z powodu różnych zakręceń, kłamstw, złych interpretacji, itd. często dochodziliśmy do wniosku, że Bóg nas skrzywdził czy zrobił coś przeciwko nam. No i w podświadomości trzymane są urazy, a żeby się od nich uwolnić - trzeba przebaczyć Bogu, nawet jeśli to nie jest Jego wina. To jest tylko potrzebne Twojej pś, w celu uzdrowienia

bo według mojego mniemania mógł mnie opuścić ale czy tak faktycznie było?

Bóg nigdzie sobie poszedł - on zawsze był, jest i będzie dla Ciebie, cierpliwe czekając aż go z powrotem przyjmiesz do siebie Poczucie opuszczenie przez Boga jest iluzją powstałą wtedy, kiedy my się odcinaliśmy od Niego poprzez swoje wybory. Z zawężonej perspektywy to wygląda jakby się Bóg oddalał, ale to my się oddalaliśmy.

[muszka91]

bo według mojego mniemania mógł mnie opuścić ale czy tak faktycznie było? czy na odwrót ?

[muszka91]

Clint dzięki. Mogę zapytać o coś jeszcze? a kwestia wybaczeniu Bogu? skoro Bóg chce dla mnie zawsze jak najlepiej to znaczy,ze moje cierpienie które przyżywałam wykreowałam sama , On nie ma z tym nic wspólnego?
Co mam mu wybaczyć? ze mnie opuścił? czy to ja go opuściłam?On zawsze czeka i wybacza? ale ja mam wolną wolę i wybieram albo Boga albo nie. Więc tak naprawdę co mam mu do wybaczenia? czy tylko sobie,że źle go interpretowałam, ludziom,ze przedstawiali mi go w złym świetle.
Chyba ,że nie rozumiem jeszcze co mam mu wybaczyć...
tak czy siak dzięki za poprzednią wiadomość

[Clint]

muszka91
Niezależnie od tego jaka jesteś czy nie jesteś - Bóg zawsze chce dla Ciebie jak najlepiej, żebyś była szczęśliwa i niczego Ci nie brakowało. Jeśli coś do Ciebie nie przychodzi to nie dlatego że Bóg uważa, że nie zasługujesz, ale z innych powodów - albo nie jest to dla Ciebie korzystne na teraz, może jest coś lepszego dla Ciebie, albo też po prostu gdzieś tam w Tobie jest opór i podświadomie nie chcesz przyjąć. Bóg jednak zawsze będzie Ci życzył jak najlepiej.

[Clint]

Chciałbym podziękować za wcześniejszą dyskusję odnośnie mojej wybredności na portalach randkowych. Przemyślałem sobie kilka rzeczy i zmieniła mi się perspektywa - jest teraz we mnie więcej akceptacji, otwartości, a mniej wybredności i szukania ideału pod każdym względem. W połączeniu z prezentacją z innego tematu na temat porażek, zacząłem swobodnie pisać wiadomości tam, gdzie mnie coś zainteresowało, przymykając oko na pewne nie do końca odpowiadające mi detale. Na razie bilans jest taki, że 3 wiadomości zostały całkowicie zignorowane (za moich czasów to się chociaż poświęcało chwilę, że kazać komuś spadać na drzewo ), jedna (tam gdzie akurat najciekawiej jest) została prawdopodobnie niezauważona (status wiadomości jest nieprzeczytany, a na mój profil też nie weszła, mimo że potem była online). Ale się nie zrażam, właśnie wysłałem do piątej osoby i zobaczymy jak będzie

A więc tak to wygląda jak się żyje - działa, podejmuje wyzwania, robi cokolwiek aby osiągnąć swoje cele, zamiast wegetować i czekać ze strachu przed porażkami. Podoba mi się to, muszę to wdrożyć we wszystkich dziedzinach mojego życia

[muszka91]

pomyślałam,że muszę być zła skoro Bóg nie chce mi powiedzieć co mnie czeka, jaki jest mój cel na ziemi.