setki jeśli nie tysiące ; ) historii świętych na przestrzeni wieków, kilkadziesiąt przykładów z kręgu śiwaickiej bhakti południowych Indii:
http://www.dlshq.org/download/nayanar.
a tu o jeszcze jednym z tego kręgu , akurat niedawno tłumaczyłem, przy okazji przykład pozytywnego myślenia jako ekspresji tego co duchowe (śpiewanie tego co pisał może też prowadzić do tego stanu, w którym były wyśpiewywane):
Manikavasagar - poeta i święty
W Indiach między 7 i 12 wiekiem n. e. rozpoczął się proces duchowej odnowy, który zapoczątkowany został przez dwie grupy tamilskich poetów-świętych. Jedna z tych grup oddana była Wisznu, byli to Waisznawa Alwarowie, a druga grupa wielbiła Śiwę, byli to Śiwaici Najanarowie, zgodnie z tradycją było 63 Najanarów. Odnowa którą zapoczątkowali wyrażała się w formie niekonwencjonalnych praktyk osobistego oddania, a hymny uwielbienia, które spisywali, wyznaczały nowe standardy duchowej i literackiej wrażliwości.
Oni odrzucili ustalone dogmatyczne i rytualistyczne formy medytacji , na rzecz czystej i przepełnionej gorącym uczuciem relacji z osobistym Bogiem. To nowe podejście szybko stało się popularne szczególnie pośród zwykłych ludzi, którzy nie należeli do kasty braminów. Te zmiany zapoczątkowane w 7 wieku na dalekim południu w Tamil Nadu, rozprzestrzeniły się na cały subkontynent indyjski, ostatecznie przyczyniając się do powstania nowych, oderwanych od tradycji duchowych praktyk oraz pieśni dewocyjnych zwanych "bhakti" (co znaczy "oddanie").
Większość bhaktów to były kobiety i mężczyźni pochodzący z niskich kast , którzy odrzucili społeczne zasady (związane z kastą, rodziną, małżeństwem) oraz zasady ortodoksyjnej religii (tradycyjnego ortodoksyjnego braminizmu i jego systemów) na rzecz wędrownego tryb życia, wędrówek w samotności lub w grupach podobnie myślących wielbicieli i zwolenników, dążących do bezpośredniego połączenia z osobistym Bogiem.
Chociaż Manikavasagar (wymawia się Maanika-vaasagar) nie jest wymieniany jako jeden z 63 Najanarów, niemniej jednak jest uważany za jednego z czterech największych i najbardziej czczonych poetów-świętych, którzy przyczynili się do odrodzenia bhakti, a jego utwory wypełniają jeden tom "Tirumurai" , podstawowego religijnego tekstu tamilskiej Saiwa Siddhanty. Jego utwory są poruszającą serce poetycką ekspresją radości doświadczania Boga oraz bólu oddzielenia od niego. Jest to opis doświadczeń kogoś kto jest ukochanym Śiwy. Jego najbardziej znaną książką jest zbiór hymnów zwany "Tiruvaasakam". Jest takie znane tamilskie powiedzenie, że nic nie może zmiękczyć czyjegoś serca jeśli nie zmiękczyło go "Tiruvaasakam".
Najstarsze zapiski o jego życiu pochodzą z Tiruvilaiyatal Puranam, tekstu, który opisuje boskie wydarzenia związane ze świątynią w Madurai. Cztery rozdziały tej książki zawierają opisy dotyczące Manikavasagara. Nie jest znane imię jakie nadano mu przy urodzeniu, ani dokładna data jego narodzin. Jednak większość badaczy umiejscawia jego narodziny w drugiej połowie dziewiątego wieku naszej ery lub w pierwszej połowie dziesiątego wieku.
Urodził się w wiosce położonej około siedem mil od Madurai, na brzegu rzeki Vigai. Jego ojciec był świątynnym kapłanem, a Manikavasagar dał się poznać jako oddany wielbiciel Śiwy, mądry i przepełniony współczuciem do wszystkich istot. Był ucieleśnieniem wszelkich wzniosłych cech przez co zyskał sobie miłość i szacunek wszystkich. Ostatecznie któl Pandya uczynił go wysokiej rangi ministrem i chociaż Manikavasagar sumiennie wypełniał swoje obowiązki, jego umysł zawsze pozostawał skupiony na duchowości. Tęsknił za radością ponadczasowej błogości płynącej ze zjednoczenia z ukochanym Panem Śiwą, szukał również towarzystwa uczonych kobiet i mężczyzn, by móc dyskutować z nimi na temat Wed. Szybko uświadomił sobie, że aby dokonać prawdziwego postępu duchowego niezbędne jest posiadanie guru.
Wkrótce po tym uświadomieniu przy okazji wyprawy w poszukiwaniu koni dla króla, pojawiła się dla niego sposobność odwiedzenia świątyń i poszukiwania swego guru. Manikavasagar podczas tej wyprawy spotkał pewnego nauczyciela-bramina, który stał się dla niego manifestacją samego Pana Śiwy. Gdy Manikavasagar rozpoznawał w nim swego guru, tak bardzo go to pochłonęło, że wszedł w głęboką medytację i osiągnął stan samadhi. Kiedy wrócił świadomością z tego głębokiego mistycznego stanu do świata, poczuł silną potrzebę śpiewania o chwale Pana Śiwy. Właśnie od tego momentu zaczął wyśpiewywać "Tiruvaasakam", czyli "Święte wyznania", a jego guru nadał mu imię Manikavasagar co znaczy "Wyraziciel klejnotów".
Wtedy zrezygnował ze swojej pracy w rządzie oraz przywilejów z tym związanych i powrócił do stylu życia wędrownego poety - chodził od świątyni do świątyni i przemierzał tak cały obszar Tamil Nadu, tworząc i śpiewając pieśni na chwałę Śiwy. Będąc w Tiruvannamalai, które już wtedy było głównym centrum pielgrzymkowym Śiwaitów, Manikavasagar skomponował dwa poematy. Mała świątynia - znajdująca się we wsi Adi Annamalai - położona przy drodze okrążającej górę Arunaczalę, została prawdopodobnie postawiona jako znak, że właśnie w tym miejscu skomponował on i śpiewał swoje utwory. Widywano go często jak wielbił Śiwę w świątyni w Czidambaram , zwanej również Tillai.
