Wyznania

[Indra]

 Clint
Radośnie witamy w gronie SWMPWF! skok przez kozła brzmi przerażająco. Dla mnie przewrót już był szczytem horroru, ale nawet mi się z pomocą nauczycielki udało tego dokonać. Oczywiście pani mnie w tym celu musiała mocno popchnąć, aż jej spódnica na tyłku pękła

[Indra]

 oczywiście, że widzę. Bo skoro chcę sie pozbyć, to nie pozwalam temu być, a to oznacza brak akceptacji. Chyba nadal nie czuję tego, co zrobić, żeby realnie zaakceptować- co jeszcze oprócz odczuwania tych emocji mogę  zrobić.

[Clint]

StArfire
To trzeba poszukać złotego środka między pozwoleniem na emocje, a samokontrolą - jak się np. ma ochotę walić głową ścianę to nie zostawiać na niej krwawego śladu i kawałków mózgu, a zamiast tego można sobie powalić nią w poduszkę.

Ja jak bawię się w kontrolowane puszczanie ostrych emocji to wtedy pozwalam sobie na te emocje, ale działam cały czas z pozycji obserwatora, który sobie je ogląda i pilnuje żeby nikt nie zrobił sobie krzywdy Wiem na ile sobie w danym momencie mogę pozwolić, aby niczego (łącznie ze sobą) nie zniszczyć i żeby nie zwrócić na siebie uwagi domowników, jeśli akurat się snują po domu.

Można poćwiczyć najpierw na słabszych emocjach, a potem stopniowo podnosić poprzeczkę.

PS dołączam się do grupy srających w majty przed wf-em Nic mnie tak nie stresowało w podstawówce jak właśnie jakieś dzikie ćwiczenia w stylu stania na głowie lub co gorsze - skoku przez kozła. Ile ja kombinowałem, żeby unikać tego ostatniego...

[lukaszlm]

skoro akceptuję, to co on do jasnej cholery jeszcze we mnie robi nie ogarniam!

jak akceptujesz to dlaczego chcesz się go pozbyć ? - widzisz błąd w logice. Pozwolenie sobie na odczuwanie to jeszcze nie jest akceptacja.

[Indra]

Starfire
 Hehe, grupa srających w majty przed wuefem widać jest całkiem niemała ; )

Mnie też boli jak skurwysyn, ale ja nadal jakoś nie akceptuję :/ Nie wiem, czy tłumię ten ból, chyba nie do końca, skoro go czuję tak mocno i tak często, problem polega na tym, że się na niego nie godzę, nie umiem go zaakceptować. Na razie nie łapię do końca różnicy między odczuwaniem, a akceptacją- no bo skoro odczuwam ten ból tak silnie, to znaczy, że go nie tłumię, a skoro nie tłumię, to powinno znaczyć, ze akceptuję, nie? a skoro akceptuję, to co on do jasnej cholery jeszcze we mnie robi nie ogarniam!

[Starfire]

Clint:

To nie oczekiwania, tylko realne doświadczenia, które wrzuciło się pod dywan z obawy przed uduszeniem

Indra:

Ja zaczynam akceptować. Boli jak sk***yn, ale może w końcu coś się ruszy. Tak przez lata to było tylko ugłaskiwanie problemu. Bestii widocznie zagłaskać się nie da, niech się wyszaleje

A wuef to zuo wcielone, brrrr. Papierka powinnam dostać już w podstawówce, bonus do samooceny wyniósłby co najmniej +20% ;]

[Clint]

Karina
 

Starfire
No widzisz jakie masz straszne oczekiwania co do tego, co może się stać gdy sobie pozwolisz na te emocje? Może właśnie o to chodzi żeby przełamać opór, pozwolić sobie na te emocje i zobaczyć, że nie było aż tak strasznie

[Indra]

 Lynd
Pewnie tak właśnie zrobię, zostawię to wszystko chociaż na dzień lub dwa, już  tak mam dosyć, jestem tak strasznie zmęczona... Może jak odpuszczę to coś zejdzie, a może nie, ale chociaz spróbuję tej drogi nie-działania. Bezsilna się czuję na maksa, może w końcu pś rzeczywiscie załapie, że kurczowe trzymanie się poczucia zranienia i odrzucenia nie jest mi do szczęścia potrzebne.
Wuef i troglodyci jakoś dziwnie chodzą w parze;>  też mialam magiczny papierek zwalniający mnie z konieczności wbijania się w rozciągliwe trykoty i zapacania się w gronie towarzyszy niedoli. To była dla mnie kolejna forma ucieczki przed tym, co mnie przerażało, ale  jakoś nie żałuję, że stosowałam ten unik

[Starfire]

Anyway, no właśnie, jak sobie pozwolę na odczuwanie 'tych' emocji, to co wtedy? Totalny rozpierdol? Spazmatyczne zwijanie się z bólu zakończone śmiercią poprzez uduszenie własną śliną? Chyba poruszam się po omacku, latarki mi trzeba

[Starfire]

Semira,
Obstawiam ze bylo to cos z grupy socjonoidow, uzaleznienie od nich to wrecz globalna pandemia

Ogłaszam przymusowe szczepienia! ;]

[Karina]

Clint,

świetnie napisałeś o pragnieniu miłości, też tak czuję zgadzam się w stu procentach.

[Lynd Seagull]

Indra,
To moze po prostu, aby zaakceptowac, nic nie rob? Tak przez kilka dni. Moze wtedy pojawi sie poczucie bezsilnosci, jak ps zakuma ze nie ma co udawac ze cos sie zmienia.

A wuef to bylo zuo, w podstawowce uczyl go mnie troglodyta, natomiast w ogolniaku jeszcze wiekszy troglodyta -- ale wtedy juz mialem zwalniajacy pappierek od samego profesora medycyny. Coprawda tylko na pol roku, ale jak potem pokazalem dowolnemu lekarzowi ze potrzebuje przedluzenia, to wypisywal bez pytania -- mimo ze dawno juz bylo po problemie

Semira,
Obstawiam ze bylo to cos z grupy socjonoidow, uzaleznienie od nich to wrecz globalna pandemia

[Semira]

placz,placz i miej wszystko i wszystkich w dupie ... Piosenka Tlove chlopaki nie placza musiala byc napisana pod wplywem jakis mocnych srodkow  ktorycha ja nie koniecznie musze poznac

[Sebastian]

Pogłębił mi się kontakt z moją mamą, codziennie z nią rozmawiam i ona mi dzisiaj powiedziała że nie może zrozumieć tego jak to sie stało że tak sobie z sobą nie radzę, skoro zawsze byłem takim ciepłym chłopakiem, duszą towarzystwa do którego ludzie ciągneli ((((((( znowu płaczę jak o tym myślę, nie wiem jak to się stało

[Sebastian]

Znowu dotarło do mnie że boję się żyć. Że jestem zaszczuty na amen, boję się ludzi krzyczących, niekrzyczących i zaszczuty jestem do tego stopnia że moja dawna genialność zniknęła i nie mam żadnych pomysłów na życie. Jedyne czego się trzymam to to żeby spłacić długi, których zostało mi już z 25% tego co miałem, i że jak je spłacę to pomyślę co dalej. Uświadomiłem sobie też że jestem nadal pełen lęków i często mnie ostatnio boli serce od nerwicy, jak widzę jakichś ludzi, jak słyszę jak inni się śmieją itd. (((

Każdy mój dzień jest pusty i zachwycam się jakimiś błachostkami, nauczyłem się cieszyć z minimalnego kroku naprzód, ale to naprawde niewiele w porównaniu z tym co doświadcza przeciętny poukładany człowiek.

Nie można mi zarzucić że nie pracuję nad sobą bo od 5 lat naprawdę próbuję coś zmienić i okazuje sie że jestem w punkcie wyjścia. Z tym że 5 lat temu nie dostawałem ataków szału i paniki i nie płakałem wieczorami, co mi się teraz zdarza regularnie.