Uzdrawianie związków partnerskich

[Grażyna Anna]

Grażyna Anna,

"syndrom jedynaka" - świetny temat na artykuł, bo wbrew pozorom wiele osób może dotyczyć, może napiszesz?

Kinga to nawet dobry pomysł
Chociaż nie mam tego jeszcze do końca przerobionego. A praca nad artykułem też da mi do myślenia

[kinga roszczyniała]

StArfire,
no to jesteś w domu W sensie wiesz z czym popracować.
Faktycznie jest tak, że jak bierzemy odpowiedzialność za innych, czujemy się winni, to wtedy sami nie umiemy przyjmować tego co dobre dla siebie. A między dawaniem i braniem musi istnieć harmonia, bo inaczej to kwestia czasu, aż zrodzi się frustracja . Też warto dojść do tego, na co liczysz/liczyłaś działając właśnie w taki sposób w relacjach z innymi

Grażyna Anna,

"syndrom jedynaka" - świetny temat na artykuł, bo wbrew pozorom wiele osób może dotyczyć, może napiszesz?

[Grażyna Anna]

StArfire, a jesteś jedynaczką, czy masz rodzeństwo??

Kiedy się jest jedynakiem, czy "oczkiem w głowie", to wszystko co się dzieje w domu dotyka nas. Nie ma porównania jak z tym radzą sobie inni (rodzeństwo). Więc wszelkie problemy bierzemy do siebie i całkiem serio chcąc zadowolić rodziców.

U mnie doszło dodatkowo to, że moi rodzice o uczuciach i oczekiwaniach nie rozmawiali ze sobą, z tym bardziej ze mną. Jedyny kiedy mówili o tym, co czują, myślą, to były jakieś kłótnie lub kiedy ja nabroiłam. Więc nauczyłam się, że jak ktoś ma coś do mnie, to jest to moja wina, ja źle postąpiłam i to ja jestem do bani.


Ps.   StArfire, to co piszesz, to syndrom jedynaka Też tak miałam i mam jeszcze troche

[Starfire]

UV:

No właśnie nie...W domu było ok pod tym względem.

Kinga:

No właśnie tutaj chyba jest pies pogrzebany. Bo jeśli coś się psuje, to zawsze jest moja wina. To zawsze ja jestem osobą za wszystko odpowiedzialną, i nie ważne, jak się staram i tak wychodzi, że mam 'nieczyste intencje'... Jeszcze jakiś czas temu miałam tak, że za wszystko brałam odpowiedzialność, a przynajmniej bardzo, bardzo chciałam pomóc, wesprzeć, zrobić, aby wszystko było ok i żeby wszystko było perfekcyjnie (ahhh, ten perfekcjonizm) Zabija się foki w Kanadzie? Chcę pomóc. Niszczy lasy w Amazonii? Chcę pomóc.  Przyjaciel ma problem uczuciowy? Chcę pomóc, nawet swoim kosztem. Rodzice mają problemy finansowe? Chcę pomóc, mimo, że nie bardzo mam jak. Ehhh, dzięki wielkie, popracuję nad tym zasługiwaniem Zapewne uważam, że ja nie zasługuję na nic, a z siebie powinnam dawać wszystko. Jeśli już coś biorę, to mam poczucie winy, że w ogóle mam jakieś potrzeby... :/ No i jak tak na to patrzę to jest błędne koło bo- nie mogę przyjąć, czyli nie mam - nie mam, czyli nie mogę dać. I koło się zamyka. Eh, to się nawyznawała

[kinga roszczyniała]

Hmmm......może z jakiegoś błędnie pojmowanego poczucia odpowiedzialności w związkach, i tym samym brania całego poczucia winy za niepowodzenia w relacji? Albo jakiegoś przymusu ciągłego starania się, by udowodnić swoją wartość i tym samym zasłużyć na miłość, akceptacje itp? Albo poczucia winy, które się ugruntowało w dzieciństwie, wobec tych którzy nie mieli tego co ty miałaś?
Samoocena to dość szeroki temat, ale i tak wszystko sprowadza się do poczucia zasługiwania, samoocena=sam oceniam siebie na ile zasługuję. Może przy afirmacjach na zasługiwanie wyjdzie konkretnie, o co chodzi.

[Ultraviolet]

StARfire
wiesz może jako to oczko w glowie czułaś że jednak byłaś problemem, bo ta cała koncentracja na tobie, wszystko pod Ciebie, albo czujesz ze musisz teraz za to zadoścucznic?

[Starfire]

Ultrafiolet,
czasem tak jest, że ludzie po prostu nie umieją się wyrażać w bliskich relacjach. Gdy w domu jako dziecko  byli traktowani jak "problem", to im się po prostu wydaje, że nieustannie sprawiają innym ludziom problemy i w taki sposób patrzą na siebie i swoje relacje z innymi.

Hm, ja tego nie miałam w domu (wręcz byłam oczkiem w głowie) a w relacji czułam się problemem, co dziś naocznie wyszło. Skąd to może się brać w takim razie i jak z tym pracować? Zależy mi na czymś konkretnym, wiem, że to problem z samooceną.

[Ultraviolet]

Szkoda
A najbardziej mi szkoda w sumie jednej relacji kt. miałam ostatnio i rzeczywiście poznałam faceta z kt. czułam się cudownie,spokój inspiracja etc i wiem że mu się podobałam ale też juz nie daje znaku życia. WTF ;P Chociaż mnie duzo w zwiazku z samoocena wyszlo w tej relacji wiec on moze tez ma cos swojego...ale to nie znaczy ze mam usprawiedliwiac takie zachowanie z podstawówki.
Swoją drogą zdaje mi się że niektórzy boją się jak jest "super fajnie" wyjątkowo i wolą coś sprawdzonego

[kinga roszczyniała]

Ultrafiolet,
czasem tak jest, że ludzie po prostu nie umieją się wyrażać w bliskich relacjach. Gdy w domu jako dziecko  byli traktowani jak "problem", to im się po prostu wydaje, że nieustannie sprawiają innym ludziom problemy i w taki sposób patrzą na siebie i swoje relacje z innymi.

[Ultraviolet]

Aha ta osoba przepraszała mnie za wyrażenie swoich myśli i "wprowadzenie ta rozmowa zamieszania do mojego życia" co w ogole nie miało miejsa.... tzn zamieszanie , a moje mówienie że z mojej ztrony jest luz tez nie przyniosło rezultatu, a to jest osoba rozwijająca się wiec juz nie czaję tego.
A temat oczekiwań chętnie sobie przerobię

[kinga roszczyniała]

<wyrażając głośno swoje oczekiwania wobec nich (tak, mamy prawo mieć oczekiwania wobec ludzi - nie mamy jednak prawa wymagać ich spełnienia).>

Clint, poruszyłeś ważny temat oczekiwań w związkach.
Również zauważyłam, że wielu ludziom wydaje się, że nie mają prawa mieć żadnych oczekiwań, a tym bardziej w tych najbliższych relacjach, bo przecież chodzi o to by kochać i w pełni akceptować partnera takiego, jaki jest. I z tym się zgadzam, ale wiem też że nie chodzi o to, by ugruntowywać się w niskiej samoocenie – na zasadzie niewiele chcę, niewiele oczekuję – bo wtedy też zazwyczaj i niewiele mam. Póki mamy podświadomość tak naprawdę nieustannie prowokujemy do czegoś innych ludzi (a tym bardziej w najbliższych relacjach) – do miłości, akceptacji, wsparcia, albo odrzucenia, dezaprobaty itd. Oczekiwania to nic innego jak właśnie prowokacje, tyle tylko, że bez zbudowania silnego poczucia zasługiwania często pozostają w sferze niespełnienia.

[Olga]

Asia:)
Widzę że mamy podobne jazdy;))

[hydrozagadka]

Clint - ja właśnie ostatnio zastosowałam tą metodę - szczerość plus powiedzenie, że takie sprzeczne połączenie (zachowania i deklaracji słownych) po prostu mi zgrzyta, zaprowadza zamieszanie i nie jest jasne, ani oczywiste o co chodzi.

Na razie wygląda, że nastąpiła ucieczka i niezrozumienie (może nawet pokrzywdzenie) po drugiej stronie plus - jak to Ultraviolet pisze - przepraszanie, choć trochę wątpię czy za przepraszaniem idzie realna refleksja. Bo wcześniej tez już było przepraszanie po podobnej rozmowie, a właściwej refleksji nijak nie było.

Ultraviolet - dokładnie, najgorsze są niedopowiedzenia. Jak dla mnie każda prawda jest lepsza niż "nie wiadomo o co chodzi." I dlatego teraz czuję realną ulgę ... choć nie powiem, ze skacze jednocześnie z radości;)

A tak ogólnie - to mam wrażenie, że takie zachowania u mężczyzn (obie formy), wynikają głównie z ich wygodnictwa i lęku przed samotnością.
Przypadek pierwszy, przykładowo  - boję się samotności i chociaż nie wiem do końca czego chcę od związku, ani nie do końca mi ona odpowiada - to będę mówił, ze chcę z nią być, przynajmniej będę miał poczucie, ze "z kimś jestem".
Przypadek drugi, np.: - jest zainteresowana, tez mi się podoba, no niby nie chcę tworzyć żadnych relacji ani się angażować i nie chce tego z drugiej strony - ale skoro jest chętna, to to wykorzystam, bo nie będę wtedy całkiem sam - poprzytulamy się, pogłaszczemy "bez zobowiązań"; takie "chcę zjeść ciastko i je nadal mieć;)"

[Ultraviolet]

Clint
No ja jestem jak najbardziej za. )))
Tylko że jak właśnie okazało się... kiedy ostatnio przeprowadziłam taka rozmowę (wreszcie) z jedną osobą to okazuje się że on się tym gryzł kilka tygodni (nie wiem o co ).... potem po tych kilku tygodniach mnie przepraszał (nie wiem za co) i na koniec powiedział że odcina się od przeszłości. Ja jestem jak najbardziej za szczerymi rozmowami z niewinnością i ja po tej rozmowie czułam się dobrze, bo uważam że bardziej  męczące są niedopowiedzenia.
p.s, nie będę też nikogo gonić żeby mi wyłożył kawę na ławę ;-)

[Clint]

a tu nic, następnie zachowuje się jakby chciał uciec, albo wysyła sprzeczne sygnały, a najczęściej milczy.

Olać sygnały (które mogą być błędnie odczytane lub być wynikiem tylko jego wywałek, a nie świadomych chęci) i nie przejmować się milczeniem - trzeba z gościem stanowczo pogadać, to nie będzie miał możliwości tkwienia w "zawieszeniu" - albo ucieknie albo zadeklaruje jasno swoje chęci.

Wg mnie warto ludziom mówić wprost co i jak - zwracać im uwagę że deklarują jedno, a odczuwamy w ich zachowaniu drugie. Wtedy nie będą mieli wyboru i jakoś będą się musieli do tego ustosunkować. Dopóki się problem olewa i udaje między sobą, że nie istnieje - to się taki stan może ciągnąć długo.

Warto się nauczyć mówić ludziom z którymi wchodzimy w relacje (niekoniecznie od razu partnerskie) o swoich odczuciach, poczuć się niewinnie wyrażając głośno swoje oczekiwania wobec nich (tak, mamy prawo mieć oczekiwania wobec ludzi - nie mamy jednak prawa wymagać ich spełnienia).

Nie bawmy się z ludźmi w "zgadnij kotku, co mam w środku", ale uczmy się swobodnego, niewinnego i jasnego wyrażania naszych potrzeb oraz własnych działań w zgodzie z tymi potrzebami. Jak się okazuje, że dana osoba nie chce lub nie potrafi tych naszych oczekiwań spełnić, to nie ma co kombinować, bawić w gierki i unikać bezpośredniej konfrontacji. Bo takie zachowania to już jest soczyste DDA, ociekające lękami i posypane poczuciem winy za własne potrzeby.

Nie będę ukrywał, że prawdopodobnie całkiem sporo osób przy takiej bezpośredniości i pewności siebie po prostu zwieje jak te sarenki do lasu. I dobrze. Zamiast marnować na nich czas, będzie można poświęcić go na tych fajnych, otwartych ludzi którzy z czasem zaczną się pojawiać, gdy tylko ugruntujemy to co trzeba