Wasza historia

[Inga]

Zwłaszcza że te negatywne emocje są grzechem i idzie się za nie do piekła. Przecież nawet należą do grzechów głownych.
pycha,
chciwość
zazdrość
nieczystość
obżarstwo
gniew
lenistwo
No więc że te emocje są złe i trzeba się ich pozbyć to jest oczywista oczywistość.
Mnie rozwój duchowy wyposażył w odpowiednie narzędzie za pomocą którego uwolniłam się od tych niechcianych emocji a nie mając ich przestałam się czuć winna i zła z ich powodu.

[Semira]

Inga

Masz racje.Zapominam  o tym,ze ludzie z roznych powodow podejmuja sie rozwoju i z roznym problemami startuja w duchowosc,wiec dla mnie moze byc oczywistym ze emocje to moj przyjaciel a nie wrog,ale niekoniecznie to musi byc oczywiste dla innych.

[Inga]

Semira
Ja nie jestem pierwszą rozwijającą osobą która dopiero na terapii sie dowiaduje że emocji nie należy oceniać i nie należy z nimi walczyć, tylko je akceptować i przyjmować.
Chodzi mi o osoby z nerwicą które są z powodu swojej choroby przekonane że emocje są czymś złym i starają się z nimi walczyć.
I książki duchowe je w tym przekonaniu utwierdzają, tak samo jak mnie.
Na Cudzie czytałam takie posty pełnie zdziwienia że jednak terapeuta podchodzi do emocji zupełnie inaczej niż robi się to w duchowości.

[Grażyna Anna]

Grażyna
Teraz to ja sama o tym wiem.
Ale poprzednio opierałam się na tym co pisał Leszek, a on bardzo krytycznie wyrażal się o psychologach i terapiach i ja mu wierzyłam.
A ponadto skąd ja mogłam wiedzieć że jestem chora. Myślałam na podstawie tego co pisał Leszek że mam DDA. A  Leszek podkreślał wyższość metod rozwojowych nad psychologicznymi w przypadku leczenia z DDA. I pisał o tym wielokrotnie, nie tylko w książkach.

Acha Założyłam (błędnie) że wcześniej o tym wiedziałaś.
No fakt, z samych książek, zwłaszcza na początku rozwoju, można się zapędzić w ślepe uliczki.

[Semira]

Leszek krytycznie wyrazal sie o psychologach?Jakos trudno mi w to uwierzyc..zwlaszcza,ze sam jest psychologiem z wyksztalcenia..
Z tego co czytalam niektore Jego publikacje to on nie zgadzal sie z wieloma rzeczami w psychologii,ale tak samo w rozwoju duchowym i to jest ok.Przeciez nie z wszytskim trzeba sie zgadzac.
Mozna natrafic na jakiegos odlecianego psychologa,ale tak samo jest w rozwoju .Ilez to chodzi po swiecie osob ktore  uwazaja,ze tylko one znaja prawde..

[Inga]

Grażyna
Teraz to ja sama o tym wiem.
Ale poprzednio opierałam się na tym co pisał Leszek, a on bardzo krytycznie wyrażal się o psychologach i terapiach i ja mu wierzyłam.
A ponadto skąd ja mogłam wiedzieć że jestem chora. Myślałam na podstawie tego co pisał Leszek że mam DDA. A  Leszek podkreślał wyższość metod rozwojowych nad psychologicznymi w przypadku leczenia z DDA. I pisał o tym wielokrotnie, nie tylko w książkach.

[Semira]

Leszek napisal fajny artykul Czego spodziewac sie po rozwoju duchowym.

Szczerze powiedziawszy to nigdzie,w zadnej ksiazce duchowej jaka przeczytalam to nigdzie emocje nie sa postrzegane jako cos zlego-wrecz przeciwnie,emocje pomagaja nam zrozumiec wiele rzeczy..
Teraz akurat czytam ksiezke Anatomia Duszy i tam jest swietnie przedstawine jak emocje wplywaja na nasza dusze,cialo na wszystko i jak wazne jest ich odczuwanie a nie wypieranie,bo od tego zaczyna sie cale uzdrawianie.

[Grażyna Anna]

Inga, osoby z takim stanem psychiki jak twój powinny zaczynać najpierw od terapii psychologicznej, konwencjonalnej a dopiero potem wchodzić w rozwój duchowy.
Terapia psychologiczna ma inne cele i zadania.
Rozwój duchowy również.
Pomimo tego, że rozwój duchowy wiele korzysta z psychologii i czasem na odwrót (psychologia czerpie z rozwoju duchowego), to jednak służy zupełnie do czegoś innego.

Emocje są skutkiem przekonań - a przekonania biorą się z myśli. Więc książki o rozwoju duchowym dobrze mówią.
A to, że ty zrozumiałaś to jak zrozumiałaś, to nie ich wina.

Ja też przez pierwsze lata swojego rozwoju byłam w błędzie, sądząc że służy on do tworzenia mnie innej, lepszej wersji mnie. Bo wychodziłam z założenia, że coś jest ze mną nie tak i muszę się dopasować, zmienić by działać zgodnie ze swoimi wyobrażeniami.

Zastanów się czego oczekiwałaś od rozwoju, co chciałaś tak naprawdę osiągnąć i czy rozwój duchowy to była odpowiednia metoda do tego?

[Inga]

I kontynuować oddychanie

[Semira]

Inga ten terapeuta kazal Ci wziasc Twoja niemoc ze soba i..wlasnie co z nia zrobic??

[Inga]

Gdy na wczorajszej terapii czułam swoją bezsilność i niemoc a terapeuta powiedział do mnie- weź swoją niemoc ze sobą i .....- to mnie omal szlag nie trafił, bo przecież Leszek zawsze zalecał uwalnianie się od niemocy i bezsilności i ja teraz też to zamierzałam zrobić- uwolnic się od tego, wyrzucić to z siebie, pozbyć się tego czego się nie chce.

[Witek D.]

Emocje potrzeba zaakceptować i pozwolić sobie je przeżywać (nie tłumić). Wtedy można zrozumieć z czego wynikają i uwolnić się (nie pozbyć, ale umieć świadomie wybierać, czy dalej je przeżywać, czy nie) na rzecz rozwijania uczuć wyższych (miłości, radości, spełnienia etc.)

[Inga]

Niestety ale w duchowośći emocje są postrzegane jako coś czego należy się pozbyć na rzecz uczuć wyższych czyli jako coś złego i niepotrzebnego, co jest do likwidacji.
No więc należy się ich pozbyć i ja to robiłam.
A odpowiedzi na afirmacje jak najbardziej pisałam, tylko że to były  myśli, wierzenia, przekonania tak jak to podawał Leszek na przykładzie.

[Doktor-X]

Ja do niedawna też niezwracałem uwagi na emocje, liczyło się samo afirmowanie i autosugestia.
Teraz staram się łączyć afirmacje z EFT i widzę że sporo rzeczy wychodzi.
W sumie to prawda że sporo osób zapomina o emocjach i że sporo autorów zapomina podkreślić rolę emocji.

[Mateusz]

Inga
Tak mi się nasunęło i napiszę w temacie afirmacji.
Jak zacząłem pracę z afirmacjami, a był to czas kiedy nie pracowałem jeszcze z regesingiem, poza kilkoma sesjami, to miałem na uwadze słowa Leszka o tym, żeby pisać afirmacje z kolumną reakcji. Miałem ogromną niechęć do życia i jedną z pierwszych była praca, w tym temacie. Pamiętam, że nie pisałem kolumny na jednej kartce, bo było za mało miejsce. Do pisania reakcji na afirmacje miałem drugi zeszyt. I nie pisałem przez 3-5 dni jak jest zalecane, ale w moim przypadku było to 2 miesiące. Zapisałem 3 zeszyty tego co pś miała mi do powiedzenia na temat niechęci do życia. Tam nie były tylko same określenia, ja tam pisałem wszystko, dyskutowałem ze sobą, pytałem pś - bo?, dlaczego? itp. a ona sie mogła wygadać. To były niesamowite bzdury jakby ktoś z zewnątrz to przeczytał. Nie praktykowałem wtedy regresingu i nie wiedziałem skąd i dlaczego, ale na poziomie emocji to działało.
A o pisaniu kolumny reakcji, to nie spotkałem się z tym u żadnego autora, tylko u Leszka.