Seks

[poledwica]

O tak ten temat jest na topie w szkole. Moja 9 - letnia córka zadziwia mnie pod względem swiadomości w tym temacie. Ja w tym wieku nie mialam pojecia o błonie czy plemnikach (nawet nazewnictwa nigdy nie słyszałam) a gdzie z matka na takie tematy rozmawiać - wstyd był (straszny temat tabu). Pamietam jak zaczeła sie mnie podpytywać o chłopaków o narzady też miałam obawy i poczucie wstydu - jak sie o tym rozmawia. Co do niej takich obaw nie przejawiała sypała jak z rekawa kawały na temat sex- u, wię postanowiłam nabrac odwagi w tym temacie. Kupiłam różne ksiażki i edukacja szła jak to z dziećmi na takie tematy rozmawiać. Ostatnio byłam z nia u chirurga na kontroli bo noge złamała. zawsze była babka a w ten dzień lekarz. Moja do mnie mówi mama ja mu się przyjże czy fajny - jak tak to puszcze ci oko zagadaj go - bo bez mojej pomocy to mężczyzny nigdy chyba nie znajdziesz:))

[Laka]

Jeśli chodzi o dzieci to temat seksu przewija się już od wczesnego dzieciństwa. Potem tylko ewoluuje.
Już kilkulatki interesują się skąd się dzieci biorą, a dlaczego mama zamyka drzwi jak idzie siusiu itp:) Co mają dziewczynki, a co chłopcy i dlaczego.
Ja osobiście w zajmowaniu się dzieckiem, uczenia go różnych rzeczy o świecie mam duży problem z niedostosowaniem społecznym. Ze swoim sobie radzę, ale już z niedostosowaniem syna i reakcjami na niego nauczycieli, czy innych dzieci, a także rodziców, radzę sobie bardzo słabo.
Pamiętam jak pani z wielkim oburzeniem na początku pierwszej klasy rozmawiała ze mną, że mój syn nie zamknął drzwi sikając w toalecie. Łapki mi opadły, bo ja bym w domu mu zwróciła uwagę, ale nie jest to dla mnie jakiś problem. A on się zdaje pewnymi normami społecznymi w ogóle nie przejmować, niezależnie od uświadamiania przez rodziców. A wręcz łamanie norm i prowokowanie go kręci.

[Laka]

Kinga

Przeczytałam teraz Twojego posta i fajnie to opisałaś. Ja nigdy nie byłam na "seksualnym głodzie" i jak ktoś o tym mówił, to nie rozumiałam tego. Myślałam sobie różnie: że może ja mam tak mały seksualny temperament, albo że jestem poblokowana karmicznie, że z daleka od seksu itp.
Bo powszechnie wiadomo, że niebieskie aniołki pragną duuuużo seksu, a ja jakaś dziwna jestem bo niekoniecznie.

No ale jak już trafiałam na harmonijnego partnera to nagle mi się chciało i mój temperament okazywał się wcale nie mały;) Wystarczyła odpowiednia istotka obok. Wtedy pojawiał się w moim życiu temat : seks. W innych okolicznościach mam ciekawsze rzeczy do roboty i o żadnych tęsknotach, pragnieniach, niespełnieniach nie ma mowy.
Po tym poście spojrzałam trochę inaczej na to:) Może ja po prostu nie mam takich emocjonalnych braków.

[Lynd Seagull]

O ile rodzice na komputer zakładają blokady rodzicielskie

Dobry kawał

[Leszek.Zadlo]

Ostatnio trafia do mnie trochę mamuś dorastających synków. I okazuje się, że mają ten sam problem. Jak rozmawiać z dzieckiem o pornografii? Bo moda jest taka, że nawet 9-latkowie oglądają filmy porno w komórkach.
O ile rodzice na komputer zakładają blokady rodzicielskie, o tyle wobec komórek są bezsilni. Ale nie to jest najważniejsze.
Podstawowy problem polega na tym, że rodzice nie potrafią rozmawiać z dziećmi na temat pornografii. Zazwyczaj ograniczają się do pogadanek na temat szacunku do kobiet.
No ale... to koduje w podświadomości dziecka stereotyp, że seks jest wyrazem braku szacunku dla kobiet!
To już lepiej oglądać pornosy bez takich umoralniających i uszlachetniających insynuacji!
Rodzice nie są przygotowani do poważnych rozmów z dziećmi, bo nie potrafią się rozeznać w temacie. Nawet jeśli sami oglądają pornosy, to nie potrafią ich ocenić bezemocjonalnie. A przecież wśród filmów, które nazywamy "porno", są i produkcje artystyczne i zwykły chłam, zboczenia, albo wręcz przemoc lub seks ze zwierzętami, które to treści kodują negatywne wzorce w podświadomości.
Moim zdaniem, rodzice nie chcąc w oczach dzieci wyjść na niedouczonych prostaków, powinni się zająć tematem i zapoznać z tym, co oferuje branża porno, gdyż walka z oglądaniem tych produkcji to jak walka z wiatrakami.
20%-om dzieciakow zapewne wystarczy, ze "to nie po bożemu" i że to "fuj". Ale dla reszty to zdecydowanie za mało! Szczególnie jeśli się chce przekazać dzieciom pozytywne skojarzenia związane z seksem.

[Indra]

Karmy prostytutki mi zostało jakieś 8% chyba, ale nie wiem, dawno nie miałam wahane

[Indra]

Kinga
Dziękuję Ci bardzo za tego posta, wiele mi rozjaśnił:) U mnie na pewno są braki emocjonalne z dzieciństwa, brak dotyku, mama mnie nigdy nie przytulała, karmiła piersią chyba tylko 3 tygodnie. Stąd może moje potrzeby do małych nie należą.
Choć dramatycznie nie jest, nie trwam w ciągłym stanie nienasycenia, generalnie jest ok.
Dobrze wiedzieć, że może jednak nie jestem taka znowu nienormalna ))  :*

[kinga roszczyniała]

Indra,
napiszę ci jak to u mnie było .
Ja "od zawsze" miałam duży temperament, ale zaakceptowałam, że to jest dla mnie normalne i nie patrzyłam na to jak na problem . Przez wiele lat mojego rozwoju faktycznie odreagowałam wiele wzorców seksualnych przejętych od rodziców, karme prostytutki (która kilka lat temu miałam naprawdę silną), ale w zasadzie temeprament się niewiele zmienił, nawet to że byłam już wiele lat z jednym partnerem nic nie zmieniło. Ustabilizowało mi się,  jak mi całkowicie odpuściły emocjonalne i uczuciowe braki. I dopiero wtedy załapałam, że nienasycenie seksualne jest tylko przejawem mojego emocjonalnego głodu - głodu wynikającego z nigdy nie zaspokojonych braków dzieciństwa. Teraz jest tak, że zamiłowanie do seksu, nadal mi pozostało, ale nie czuję się jakbym była na "wiecznym głodzie" . Jest miło, przyjemnie, spokojnie i spontanicznie .

[Indra]

Lynd
Tak właściwie to nie wiem, czy mi to ciąży. Prawdę mówiąc to nie bardzo Brak możliwości realizacji też jakoś specjalnie mi  nie wadzi, już coraz mniej, zaczynam to traktować jako coś normalnego.
Jak śpiewał mój muzyczny idol Krzysztof Krawczyk- "jak czegoś brak, to brak"   Nie ma, to nie ma, dla mnie to normalka
Chyba rzeczywiście najlepiej zaakceptować rozmiar temperamentu, jeśli trzeba będzie to uzdrawiać jakoś to akceptacja i tak jest ku temu pierwszym krokiem.
Tak tylko się zaczęłam zastanawiać, czy jestem normalna, ale to było pytanie retoryczne, bo dobrze wiemy, że nie jestem

PS Odezwę się dziś, poniaki i darksoulsy rządzą

[Lynd Seagull]

Pytanie, czy Ci to ciąży. Tudzież czy ciążyłby, gdyby miał się jak realizować.  I, drugie pytanie, jak się z tym czujesz w trakcie. Póki jest ok, jest ok, nawet jeśli nie jest ok A dokładniej: póki coś Ci autentycznie nie ciąży (a nie tylko dlatego że dekalog zakazuje czy w mądrych książkach naczytałaś się że nie powinno), uważam że nie ma sensu próbować uwalniać. Podświadomość nie jest gotowa, więc po co? Najlepiej jest wtedy zaakceptować.. A odreagowywać dopiero gdy pojawią się autentyczne wątpliwości i konflikt.

Teraz to chyba lepiej odreagować frustrację z braku

PS Odpisz mi, fajne rzeczy z poniakami i darksoulsami:D

[Indra]

No właśnie :/   To od mamusi raczej, jeśli już. Więc nie wiem, czy to dla mnie naturalny temperament, czy skutek przejęcia od kogoś.

[Inga]

Na pewno nie ZŁA.
Ale jest możliwe że te uczucia nie są twoje tylko je przejęłaś od rodziców, którzy mogli te potrzeby tłumić.

[Indra]

Dobra, ja teraz z poważnym pytaniem

Jak odróżnić, czy nasze rozpędzone potrzeby seksualne są normalne i zdrowe, od tych, które są do odreagowania? Poruszam ten temat w modlitwie i zorientowalam się, że mam jakieś poczucie winy/wstydu za duży temperament- coś mówi, że jest zbyt duży.
I pojawił się dylemat- czy to jest normalne, czy to efekt jakiegoś ZŁA i powinnam coś z tym zrobić, odreagować?

[Indra]

Starfire
Thanks

[Starfire]

Indra:

You nailed it (po polszogrodzkiemu w przybliżeniu: Trafiłaś w 10