Karma artysty

[hydrozagadka]

Hehe, Tristen, akurat do tego nawiązałam przed chwilą - uważam, ze nie ma co na siłę "trafiać w czyjeś gusta" - tylko robić to, co samemu najlepiej "płynie" - bo i tak nigdy nie trafi się gusta w 100% odbiorców. Szczególnie w przypadku własnego spełnienia artystycznego.

Zaś w przypadku zamówień dla klientów - to jak poniżej

[hydrozagadka]

Tez mnie to trochę jeszcze przeraża (i zniechęca) - ale generalnie "rzeczy na zamówienie" traktuję inaczej niż te, które robię całkowicie i do końca z własnego poduszczenia i czerpię z nich 100% przyjemność.

Z rzeczy na zamówienie tez niejednokrotnie czerpię przyjemność, ale tylko wtedy, gdy zamówienia są różnorodne i nie podchodzą pod ta samą dziedzinę twórczości non-stop (i schematy). I chyba  mniej się przejmuję, kiedy klientowi nie od razu się spodoba - zawsze zostawiam sobie czas na "trafienie w gusta" - a jak nie trafię, to akceptuję, ze wszystkich zadowolić się nie da.
Już akceptuję
I ze w przypadku kompletnego rozmijania się, zamiast się męczyć z upierdliwym klientem nie wiadomo jak długo - lepiej zrezygnować wtedy ze współpracy z nim.

[Tristen]

Hmm, a nie wydaje Wam sie, ze sztuka to tez trafienie w odpowiednie gusta? Jak tak patrze sie na ludzi sztuki, co calkiem pokazna ich liczba zostala doceniona dopiero po smierci.

[Laka]

Hydrozagadka

Mnie przeraża to, że ja coś zrobię na zamówienie, a komuś się nie będzie podobać, chodzi o ocene innych ludzi, klientów, którzy za to płacą. Czy pracodawców.
Poza tym ile osób może mieć taki gust jak ja???


Literaturę, też traktuję z większym dystansem.

[hydrozagadka]

Dość charakterystyczne jest też to, o czym wspomniałaś Laka - presje na siebie samego, że od razu ma wyjść dzieło sztuki.

Cholernie upierdliwe to i blokujące jest. Bo jak nie wpadnie się w "trans malarza", to potem taki obraz stoi sobie niedokończony na sztalugach, blokowany przez obawę, ze dziełem sztuki nie będzie Przynajmniej u mnie tak jest.
Ostrzej u mnie to działa własnie w przypadku sztuk wizualnych, do sztuki literackiej podchodzę bardziej polubownie - i może dlatego ostatnio łatwiej mi się tworzy na tym polu?

Dobrze na mnie wpływa uświadamianie sobie, ze i tzw. uznani obecnie artyści często tworzyli swoje dzieła latami, stopniowo, w różnych wersjach. Że dobra sztuka może być zarówno wynikiem "ataku weny", jak i dalszej regularnej pracy nad tym - by nie zostać z rozgrzebanym projektem.

[hydrozagadka]

I tak się zastanawiam - jak najlepiej uzdrawiać tę karmę.

Chyba  warto skupić się na wypracowaniu sobie bezpieczeństwa materialnego oraz przekonania - że tworzenie z przyjemnością przynosi duże dochody.

Podniesienie samooceny tez jest ważne, by przestać się oglądać i ograniczać przez docenienie/lub jego brak od strony innych ludzi.

Warto też - bo choć ataki weny są dobre i przydatne, to bywają kapryśne;) - wypracować jakiś stały przepływ, myślę że przez miks rytualności (regularności) z poczuciem swobody w sobie.

[hydrozagadka]

Tak sobie rozmawiałyśmy z Laką na fb, pod moim statusem z nagłym atakiem weny;) Wkleję część naszej wymiany zdań:

Laka: Moją wenę najbardziej blokują presje innych ludzi: oczekiwań z nastawieniem, że i tak będzie to słabe, ciągle niezadowolonych, niedoceniających, ogólnie negatywnie nastawionych, no i presja czasu. Choć to ostatnie chyba i tak najmniej. Choć w przypadku malarstwa to jest inaczej, bo ja wchodzę zwykle w "trans malarza" i maluję bardzo szybko, nawet się za dużo nie zastanawiając, a wychodzą wtedy najlepsze prace. To ciekawe.

Ja: Zgadzam się, w "transie malarza" zawsze wychodzą najlepsze prace - tez tak mam. Co do nastawień innych i presji - chwilowo udało mi się puścić gros podatności na to i w dużej mierze przestałam się przejmować -jeszcze nie w 100%, ale jest już tak, że skoro mi dana działalność przynosi zadowolenie, to nie oczekuję juz koniecznie zadowolenia po stronie innych (choć jest mile widziane)
 Akurat wczorajszy atak weny tyczył się zaczętej przed rokiem historii

Laka: Fajnie, że tak się otworzyłaś:)
 Mi jeszcze jakaś k. artysty leży. Coś w klimacie impresjonistów, choć podejrzewam, że nie tylko.

Ja:  Oby dalej i skutecznie;) bo przed rokiem tez się na chwile otworzyłam, a potem było parę miesięcy wyjątkowo pod tym względem słabych.

Laka, a jak Ci się to przejawia? Bo u mnie głównie leki, ze jak będę się zajmować twórczością, to z tego nie wyżyję. I ze albo przyjemność tworzenia, albo przyjemność życia na jakimś poziomie

Laka: Mocno mi się przejawia niestety. To co napisałaś to też. Ale to moje przekonania na temat pracy zarobkowej takie są. Nie tylko twórczość, choć to się wiąże. Chodzi bardziej o temat doświadczania przyjemności w życiu. Że praca przyjemna być nie może, to poświęcenie by zarobić pieniądze. Gdy praca staje się dla mnie przyjemna, to musi zniknąć z mojego życia, bo ja sama nie dopuszczam takiej opcji. Ale też zjawia się zwykle sporo osób, które mi pokażą jak praca może być nieprzyjemna i męcząca. Kij ma dwa końce:) Ja miałam też coś takiego, że jak coś tworzę, to ma być od razu dzieło sztuki, bo tego inni po mnie oczekują, no i ja sama. Jeśli nie, to moja praca jest bezwartościowa, no i ja jako "artysta". To mi przeszło już jakiś czas temu, ale jak widzę nie do końca.
 Mam zdecydowania obciążenia jeszcze w tym temacie;)

Ja: To widzę, ze mamy/miałyśmy pod tym względem bardzo podobny pakiet wzorców.

Laka: Haha chyba tak. To k. artysty jak nic, z jednej strony dużo talentów, a z drugiej sporo pomieszania. Jeszcze dołożyć do tego indywidualizację UA, materię i pakiet gotowy:P  Dobrze byłoby to uzdrowić i hej do przodu:)

Mnie uwiera i pojąć nie mogę jak można się tak interesować techniką, matmą, czy fizyką. Może to śmieszne, ale mi to ciąży. Nie rozumiem tego na maksa. I bardzo nie lubię.

Ale się teraz ucieszyłam, że jednak pojawiają się osoby, które interesuje to co mnie:) To chyba jakiś postęp.