Pozytywne Inspiracje
Forum => Rozwój Duchowy => Wątek zaczęty przez: medżikowsky w 2015-04-08, 10:55:03
-
Po angielsku, bo chyba nie doczekały się tłumaczenia, a są na tyle ciekawe, że chce się podzielić. Dla nieznających / uczących się nic straconego: translate.google.com :)
If you love a person, open your heart completely, because even if you keep a small secret, that remains like a barrier. It may not be visible, but underneath it separates you.
All secrets are like walls. If you drop all secrets, suddenly you are unburdened and the other comes closer and closer. Love should not have any secrets. The intimacy is so much that the secret cannot be allowed to stand between two persons.
So that’s very good.... Just open. What is the fear?
If you love the person, what is the fear?
Because we don’t love, we go on keeping our secrets. We are afraid that if we tell everything, the other may not like us, may not love us; may go far away. But if it is going to happen, it is going to happen.
By keeping your secret you are not going to change it. In fact he may go sooner because you will remain closed.
If you have a secret you cannot allow the other person to the innermost core of your being.
So just drop all secrets. That’s the beauty of love... that all secrets can be dropped, all privacy can be dropped.
Nothing exists between two persons, nothing.
Then they can flow into each other and an understanding arises. One feels unburdened and clean....
OshO
Get Out of Your Own Way
-
Well,
Ta jedna osoba może i wyjawić swój secret :)
Bo kocha.
Ale co może zrobić z tym sekretem ta druga ?
-
to o związkach partnerskich , czyli (przynajmniej) do tej osoby do której mamy NAJWIĘKSZE zaufanie , a nie do każdej
jeśli i przed nią coś chowasz, to jesteś zamknięty/a w sensie ogolnym
no a jeśli z góry się wie (nie mylić z lękiem przed odtrąceniem itp), że się nie nadaje do powierzenia jej sekretów, to chyba nie jest to właściwa :)
czyli każdy ma wybor znaleźć taką osobe, do ktorej się powinien odwazyc otworzyc
tak to rozumiem
-
Question – I want to commit Suicide.
Osho:
Then first take sannyas. And you may not need to commit suicide, because sannyas is the greatest suicide possible.
And why should one want to commit suicide? Death is coming on its own – why are you in such a hurry? Death will come, it always comes. Even if you don’t want it to come, it comes. You need not go to meet it, it comes uninvited. But you must be missing your life badly. It is out of anger, out of desperation, that you want to commit suicide. I will teach you the real suicide: Become a sannyasin.
And the ordinary suicide will-not help much, you will be born immediately into some other womb somewhere. Some foolish couple will be making love somewhere, remember…and you will be trapped again. You cannot escape so easily – there are fools and fools. Before you will be escaping from this body you will be caught in another net. And again you will have to go to the school and the college and the university – just think of that! Think of all those miserable experiences – that will prevent you from committing suicide.
You know, Indians don’t commit suicide so easily, because they know that they will be born again. In the West, much suicide and the suicidal idea exists; many people commit suicide. And psychoanalysts say there are very very rare people who don’t think of committing it. In fact one person has investigated and gathered data, and he says every person, every single person, thinks at least four times in his life to commit suicide. But he must be thinking of the West. In the East, because of the idea of reincarnation, nobody wants to commit suicide – what is the point? You escape from this door and from another door you are in again. You can’t go so easily.
I will teach you real suicide, you can go for ever. That’s what it means to become a Buddha – to go for ever. When somebody used to commit this suicide in samadhi, Buddha had a special name for him, he would call him ANAGAMI – one who will not return. One who has gone to the farthest shore and will not be coming back. I can make you anagami, a non-returner. Then no womb can be a trap for you again.
-
Then no womb can be a trap for you again.
To jest okrutne ujęcie sprawy - macica, łono kobiety jako pułapka.
Ale niestety 'womb' niektórych kobiet/bab to jest pułapka..
I to nie tylko dla dziecka :(
-
To w tym kontekście bardzo trafne określenie, on mowi do konkretnej osoby, ktorej byc moze potrzebne było takie ujęcie sprawy. Jak ktos chce uciec od życia, to dla niego jest to pułapka.
Jak dla mnie kluczowe w tym tekscie jak i w temacie suicide jest:
"you must be missing your life badly."
W sensie, odejscie od "tu i teraz", ogolnie wszystko jest zawsze w kontekscie glownego przekazu.
-
a o tym co myślicie?
In the past when there were no cars, it was impossible to fall in love with a girl who did not live in your own neighborhood.
And then too it was very difficult, because all the neighbors knew you, all the neighbors knew the girl, all the neighbors knew your parents, the girl’s parents.
Immediately you would be reported. And you could not go far away.
The moment the car came into existence and was put into the hands of the young people, love became a tremendous phenomenon.
Now taking your girl to any faraway place where nobody knows you, nobody knows the girl, nobody is going to complain to your parents, it has become very easy.
It has also become very easy to take every day another girl, because the first girl will never know where you have gone.
The car has managed a totally new world of love affairs.
The inventors of the car would have never thought about it, that it would change the whole structure of society
OshO
CHAPTER 15. THE IMPOSSIBLE IS ONLY AN IDEA OF THE MIND
Sat Chit Anand
-
OSHO, WHAT IS DIPLOMACY?
Sandeep,
DIPLOMACY IS A BEAUTIFUL NAME for all kinds of cunningness.
It is a beautiful label for all that is ugly.
It is an effort to cover human violence, human stupidity, human cunningness, behind a beautiful word.
Diplomacy is simply an effort to dominate.
It may be between persons, it may be between religions, it may be between countries -- it does not matter.
Even husbands and wives are in a diplomatic relationship, parents and children are in a diplomatic relationship.
It is not only in politics, it is in our whole life.
When you see somebody and you feel, "Now my whole day is wasted; seeing this bastard early in the morning is a perfect indication that something wrong is going to happen, some calamity is going to happen to me," but you say to the man, "Hello! How are you? Glad to see you!" -- that is diplomacy.
Diplomacy has entered into our blood.
When you don't love your wife and pretend that you love her, it is diplomacy.
When without any love you hug your children, just because it has to be done, because Dale Carnegie says so: HOW TO WIN FRIENDS AND INFLUENCE PEOPLE....
Dale Carnegie is the prophet of the modern age. Dale Carnegie's book, HOW TO WIN FRIENDS AND INFLUENCE PEOPLE, has sold next only to the Bible. It seems to be
even more important than the Bible, because the Bible is being distributed free by the Christian missionaries and Dale Carnegie's book you have to purchase.
And what he teaches is simply diplomacy.
He says that even if you don't mean it, at least a few times in the day remind your wife how much you love her.
That's enough, because people don't bother about love; people live in words. If you say, "I love you," that's enough. If you go on repeating, "I love you," that becomes a proof that you really love.
This is a very ugly state of affairs. Humanity has fallen so low that Dale Carnegie becomes the prophet.
Diplomacy is not only political, not any more -- it has entered into every arena of life.
OshO
Be Still and Know
Chapter #3
Chapter title: You Are Ancient Pilgrims
-
Tutaj "love" używane jest w innych znaczeniach, bardziej ziemskich, na wypadek ewentualnego oburzu. Chodzi o jin-jang.
The child needs both,because this is how life is: if a child only gets love he will suffer; if he only gets hardness, then he will suffer.
He needs both. That’s the function of the mother and the father:
The mother should go on giving love so the child knows that love is possible and the father remains hard so the child knows life is not so easy.
It is how life is!
There are thorns and there are roses and the child has to be prepared for both.
The world is not going to be a mother; the world is going to be a hard struggle.
So if you just go on giving him love he will not have any bone.
When life is there in reality he will simply collapse, because he will wait for the mother and [she] is not there; life does not bother about him.
Then he will be grateful to [his father] because life will put him out the door many times, will shout at him, and then he will know that he can tackle that too; he has been prepared for that too.
A child has to be prepared for both softness and hardness, yin and yang both, and that’s the function of the father and mother.
The feminine and the masculine both have to be given so the child is ready:
whatsoever the situation he will be able to respond.
If life is hard, he can be hard too; if life is loving, he can be loving too; he will not have any fixation.
OshO
CHAPTER 15.
The Zero Experience
My feeling and my observation is that love is just like the starter in a motor car: you cannot run the car on the starter.
It starts the car, that’s its function; then the car has to take over, the motor has to run.
Love should function as a starter to friendship but it cannot run the whole show; that’s why love fails.
Unless friendship grows love is bound to fail.
So while love is there make sure that friendship is growing, because sooner or later the romance of love will disappear and if the friendship has not grown by that time then the whole thing falls flat.
That’s what is happening in the West every day....
People move into love with such great enthusiasm, with such great hope and fantasy.
With high hopes they enter into love and within days it is gone!
In fact the honeymoon is not over and the love has gone.
What is happening?
And then the whole thing becomes a drag – dragging, ugly, and one somehow manages, pretends...
a hypocrisy.
My feeling is that love is just a starter; don’t depend on it. It is good, it is needed to start with, but when the car has started don’t depend on the starter: its work is done!
Now the car has to run on its own; that’s what friendship is.
So before the romance wears out make sure that friendship has arrived, then love has done its work, has served beautifully, has made the possibility for friendship to descend.
Now its function is over.
OshO
CHAPTER 15.
The Zero Experience
-
And after nine years, when I resigned from the professorship, the first thing I did was burn all the certificates.
My father was there; he said, ”Even if you have resigned, there is no need to burn the certificates.
They can remain here. What is the trouble? You give them to me, I will keep them.”
I said, ”No, that means you are still hoping that someday I may need them.
No, once I have passed a bridge I want to destroy it, so that I cannot go back. I am not going to give these certificates to you.”
I burned them in front of him, and he said, ”You are strange. I am not preventing you from resigning.”
I said, ”Once I have resigned, I am never going to need these certificates in my life, so why carry them?”
Rules of any kind I have never followed, so it is very natural for me to forget.
Yes, I forgot to tell you that it is one of my requests to you to live dangerously.
What does it mean exactly?
It simply means that in life there are always alternatives. You are always at a crossroad, always and always.
Each moment is a crossroad, and you have to choose where you are going, what is going to be your path; each moment you have to choose.
Each moment is decisive because you are discarding many ways and choosing one.
Now, if you choose the comfortable, the convenient, then you will never be able to live intensely.
The comfortable, the convenient, the conventional, which the society approves, means that you are ready to become a psychological slave.
That’s why all this convenience....
The society will give you everything, if you give your freedom to it. It will give you respectability, it will give you great posts in the hierarchy, in the bureaucracy – but you have to drop one thing: your freedom, your individuality.
You have to become a number in the crowd.
The crowd hates the person who is not part of it. The crowd becomes very tense seeing a stranger amongst it, because the stranger becomes a question mark.
You have been living a certain life, a certain style, a certain religion, a certain politics.
You have been following the way of the mob, and you were very comfortable, cozy, because those surrounding you were all people just like you.
What you were doing, they were doing. Everybody else was doing the same; that gave the feeling that you were doing the right thing.
So many people could not be wrong.
And in gratitude that you are following them, they give you respectability, honor.
Your ego is fulfilled.
Life is convenient, but it is flat. You live horizontally – a very thin slice of life, just like a slice of bread cut very thin. In a linear way you live.
To live dangerously means to live vertically.
-
"Życie to nie jest firma, którą trzeba zarządzać, ale tajemnica, którą trzeba przeżywać" Osho
-
I am not against anything, but I am for many things. Let me repeat: I am not against anything, but I am for many things. I am not against mud, but I am for the lotus: sex has to be transformed, you remain at the lowest rung in your ladder. That has to be transcended. So the first thing, sex has to be transcended. The second thing to be remembered: homosexuality is a lower rung.
Every child is born autosexual, every child is masturbatory. That's a stage; the child has to go beyond it. Every child likes to play with his genital organs. And it is pleasurable, nothing wrong in it, but it is childish. It is the first learning of sex rehearsal, a getting ready, preparation. But if you are thirty-five, forty, sixty, and still masturbatory, then something is wrong.
When I say something is wrong, I only mean you have not been able to grow; your mental age has remained retarded.
After the masturbatory period I call "autosexual," the child becomes homosexual. Near the age of ten, the child becomes homosexual. He becomes more interested in bodies similar to the body he has. This is natural growth. First he is interested in his own body; then he becomes interested in others' bodies which are like his - a boy is interested in boys, a girl is interested in girls. That's a natural stage. But the boy is going away from himself, moving his sexual energy, his libido, to other boys. And this seems natural because other boys look more similar to him than do other girls. But he has taken a step; he has become homosexual. Good, nothing wrong in it, but at the age of sixty if you are still homosexual, then you are retarded - you are "boyish." That's why homosexuals retain the boyish attitude and they look "gay." They look more happy than the heterosexual, that's certain. Even in their faces they retain the boyishness. It is very difficult to hide your homosexuality; your face, your eyes, everything shows it. You remain boyish. It is good to pass through it, but it is bad to cling to it.
Then comes the third stage, heterosexual. A boy becomes interested in a girl, a girl becomes interested in a boy. That is the highest stage as far as sex goes, but that too up to a point. If you are still interested in sex after the age of forty-two, something is missing.
Then you have not lived it rightly; otherwise by the time you become forty-two.... At the age of fourteen, you become really sexual, ready to give birth to a child, to become a mother or a father. It takes fourteen years to prepare you. After another fourteen years, by the age of twenty-eight, you are at the peak of your sexuality-. After another fourteen years, at the age of forty-two, you are moving back. The circle is complete. Jung has said, "After the age of forty, whosoever comes to me has a religious problem." If after the age of forty-two you are still sexually puzzled and in a problem, something in your life has missed.
After another fourteen years, by the age of fifty-six, one is simply freed of sex. Another fourteen years, from fifty-six, to seventy, again the next childhood. Before death you have to reach to the same point as when you were born. The circle is complete: a child.
That's what Jesus means when he says, "Unless you become like children, you will not enter into my kingdom of God."
This is the seventy-year cycle, more or less. It will differ if you live eighty years or a hundred years; then you can divide.
-
Cytat generalnie ciekawy, ale
If you are still interested in sex after the age of forty-two, something is missing.
Then you have not lived it rightly
Something is missing ?
Some text perhaps ;)
-
Ciekawe, że nigdy nie mówi się o tym, jakie "obciążenia" może powodować szkoła czy sytuacje w niej, a to przecież tyle lat życia i to dziecka.. u mnie chyba małe, bo miałem podobnie jak Osho i szedłem po najnizszej linii oporu, ale jednak tyle czasu sie tam spędziło... to pewnie koduje później tryb pracy , albo jakoś rzutuje na temat pracy i uwikłania w społeczne nakazy itp
In my childhood it was a constant conflict between me and my father.
Whenever I was feeling good, that meant a holiday from school.
And he said, ”You are a strange fellow. When you are sick, you have fever, you are suffering from a cold, then you go to school.
You have an upside down mind!”
I said, ”Whether the mind is upside down or not, when I am feeling good I go to the river” – which I loved... to swim for miles or to boat.
In a beautiful full-moon night the river looked almost like silver.
And I told him, ”I am not going to waste my time in school.
When I have a fever and I cannot go to the river, school is good. School to me is a kind of hospital.”
He said, ”Do whatever you want to do. There is some truth in what you are saying, because you cannot enjoy the river and swimming when you are sick.”
I said, ”You have understood my point. Whether I am sick or I am not sick, I don’t enjoy your history, your geography anyway.
So when I am sick it is perfectly good, I can waste my sickness on your school and your education.
For the remaining part of my life I am going to enjoy nature, to enjoy the stars, to play the flute, to sing songs, to go to the forest and to dance there amongst the dancing trees. I have made a clear-cut distinction.”
And in my childhood I was rarely sick, so rarely present in the school.
But you will be surprised, I was not present in school but they were giving me seventy-five percent attendance every year.
They were very happy that I was somewhere else!
Every principal of every school, college, every vice-chancellor of every university I was taught in, told me once or twice, ”If you can go somewhere else – to the library, to the botanical garden... or the whole world is there.
Just don’t go to your classroom, because it creates so much trouble for us.
And I promise you that we will not prevent you from entering the examination because you have not attended enough.” Seventy-five percent was the right percentage of attendance, only then could you enter the examination. ”Even if you don’t come at all, just appear at the examination hall and every paper will be ready and you will be allowed to sit.”
I said, ”This is such a good arrangement. I am happy outside, you are happy inside.
But once in a while when I am not feeling well, I want to make it clear to you, I will not allow you or your
college either to be in a state of well-being.
If I am not feeling well, I am going to come.
So pray to God that I never fall sick.
That is your only protection!”
OshO
CHAPTER 13. RIDE ON THE WAVE OF JOY
Hari Om Tat Sat
-
Failure is not final, it is a chance to start again with the knowledge gained from what went before. (to nie z osho)
-
It is pouring today and Osho has to leave for Poona by the evening flight.He is staying at the CCI chambers in Bombay proper, and it takes at least one hour to reach the airport.We set off at 5:00pm.I sit with Laxmi, who is driving the car , Taru sits on the back seat with Osho.She is crying for some reason .The car is passing along Peddar Road and I look outside.The construction of "woodlands" building is over.
I tell Osho,"This building has no thirteenth floor." He looks at the building and asks Laxmi to inquire if there is any apartment for sale .Laxmi remains silent.I know we don't have any funds to purchase an apartment .
Laxmi turns the radio on and a voice comes on,"Invest one rupee in a lottery ticket and get ten lakhs in a month !"
Osho laughs and tells Taru,"How about buying a lottery ticket?"Her crying turns into a laughter.I don't know if Taru bought the lottery ticket, but we purchased an apartment in Woodlands for Osho. How it was managed, I dont know .
Excerpted from : One hundred tales forTen thousand Buddhas.
Author: Ma Dharm Jyoti .
-
OSHO
'Are there ghosts, fairies, and things like that ?' ...
Just the other day somebody asked, 'Are there ghosts, fairies, and things like that?'
Yes, there are — if you move through the right-hemisphere brain, there are. If you move through the left-hemisphere brain, there are not.
All children are right-hemisphered, they see ghosts and fairies all around, but you go on talking to them and putting them in their places and saying to them, 'Nonsense. You are stupid. Where is the fairy? There is nothing, just a shadow.'
By and by you convince the child, the helpless child; by and by you convince him and he moves from the right-hemisphered orientation to the left-hemisphered orientation — he has to. He has to live in your world: he has to forget his dreams, he has to forget all myth, he has to forget all poetry, he has to learn mathematics.
Of course he becomes efficient in mathematics — and becomes almost crippled and paralyzed in life. Existence goes on getting farther and farther away and he becomes just a commodity in the market, his whole life becomes just rubbish… although, of course, valuable in the eyes of the world.?
OSHO
-
Nie wiem dlaczego tylko w języku angielskim;)
"Sannjas to szaleństwo; to szalony sposób na życie: szalony, bo świadomie wskakujesz w niebezpieczeństwo...
Sannjas to niebezpieczeństwo. Musisz żyć od chwili do chwili i zapomnieć o przeszłości. Życie składa się zawsze z TERAZ. Życie przeszłością to droga tchórza, droga kalkulatora. Ludzie nazywają to “psychicznym zdrowiem”, ale jest to nieprawda - nie możesz tańczyć w kajdanach przeszłości, w klatce przeszłości.
Sannjas to ucieczka z klatki. Klatki nazywanej hinduizmem, chrześcijaństwem, islamem, judaizmem... jakkolwiek byś tej klatki nie nazwał - zawsze pozostanie klatką.
Sannjas to bunt przeciwko wszelkiemu niewolnictwu; to życie w totalnej wolności - bez tradycji, bez konwencji, bez konwenansów, bez religii, bez filozofii, bez ideologii - politycznych, społecznych lub jakichkolwiek innych. Sannjas to życie bez kajdan. Życie bez kajdan zawsze wygląda jak szaleństwo dla tych, którzy żyją w kajdanach. Życie chwilą jest drogą szaleństwa, drogą kochanka, drogą poety... Ludzie żyją prozą, to łatwe, ale sztuczne.
Życie poetyckie to życie sannjas. I musi być trochę szalone - wszyscy poeci są szaleni, wszyscy tancerze są szaleni, wszyscy muzycy są szaleni. Wszystko, co wspaniałe na tej ziemi, ma w sobie coś z szaleństwa.
Grek Zorba powiedział do swojego szefa: Szefie, z tobą wszystko w porządku, brakuje ci tylko jednej rzeczy - szczypty szaleństwa. Zgadzam się z Zorbą. Sannjas daje ci szczyptę szaleństwa. Ta szczypta namaluje tęczę na płótnie twojego życia.
Sannjas to ryzyko! Ktoś, kto nie potrafi ryzykować - prowadzi życie biznesmena. Usiłuje oszukać życie, wykorzystać życie. Usiłuje zamienić życie w biznes - dać mniej, dostać jak najwięcej. To droga zysku.
Sannjas to nie jest sposób robienia czegoś - to sposób istnienia. Zmienia twój wewnętrzny świat, a wraz z nim zmienia się świat zewnętrzny. Ale jest to drugorzędne. Podstawowa zmiana dotyczy twojej świadomości, a dopiero potem twojego zachowania. Cokolwiek robisz, zyskuje nową jakość, zyskuje nową grację, która przychodzi Spoza. Zyskuje pieśń - tę wyśpiewaną lub tę, której nikt nie jest w stanie wyśpiewać, bo znajduje się w sercu... zyskuje taniec, taniec twoich stóp i twojego istnienia.
Sannjas to bunt przeciwko przyszłości. Egzystencja zna tylko jeden czas - jest nim Teraźniejszość. Egzystencja zna tylko jedno miejsce - jest nim Tutaj. Ale umysł zna tylko przeszłość - która już nie istnieje; albo przyszłość, która jeszcze nie istnieje.
Sannjas to bunt przeciwko samemu umysłowi. To zmiana służących - tam gdzie umysł był panem, teraz jest służącym, a panem jest bez-umysł. Umysł to tylko mechanizm - jest w porządku, jest produktem natury. Ale życie zgodne ze wskazówkami umysłu nie jest żadnym życiem - to głupota. Umysł nigdy nie jest oryginalny - jest zawsze maszynką do powtarzania, do zapożyczeń - jest robotem.
Sannjas to zaprzestanie zadawania pytań i szukania na nie odpowiedzi. Pytania i odpowiedzi pochodzą z umysłu. Umysł żywi się pytaniami i odpowiedziami. Gdy się go pozbędziesz, wtedy świadomość stanie się jeziorem - bez żadnych fal, bez żadnych wiatrów - odbijającym gwiazdy, chmury, księżyc, drzewa, kwiaty i ptaki, które płyną na wietrze. Jest takie powiedzenie Zen, że ptaki nie pragną być odbijane w jeziorze; że jezioro nie pragnie odbijać ptaków... a jednak tak jest. Ptaki odbijają się, jezioro odbija, pomimo iż pragnienie nie pochodzi ani od ptaków, ani od jeziora. W tej bezpragnieniowości wszystko się przydarza, choć nie jest wykonywane.
Sannjas to odprężenie w stanie totalnego “odpuszczenia”, gdzie wszystko się przydarza, a nic nie jest wykonywane. Ale nie pytaj mnie: “co robić?” - to tylko gra w pytania i odpowiedzi - gra umysłu.
Wyślizgnij się z umysłu jak wąż wyślizguje się ze starych łusek. Umysł to starość, należy do przeszłości. Umysł oznacza martwotę. Można go porównać do wstecznego lusterka w samochodzie. Jeśli będziesz się ciągle w nie gapił, to katastrofa gotowa, gdyż samochód musi jechać w przód, a we wstecznym lusterko zobaczysz tylko tuman kurzu, który ciągniesz za sobą. Musisz patrzeć tam, dokąd jedziesz, a nie tam skąd jedziesz.
To jest powszechne - czytujesz Wedy, studiujesz Biblię, rozprawiasz o Arystotelesie, spierasz się z Platonem, masz coś do powiedzenia o Konfucjuszu... człowieku, czy nie żal ci straconego czasu? Spójrz na TEN moment: Bóg jest w tobie! Jeśli potrafisz przeżyć Boga pogodnie, we współbrzmieniu, w jedności... Wtedy poznasz ekstazę. Poznasz szczęście. Poznasz błogosławieństwo.
Sannjas to kierunek; sannjas to zakorzenienie i świadomość tego, kim jesteś i kim możesz być.
Sannjas nie oznacza czegoś formalnego - tak jak formalne jest bycie chrześcijaninem, bo urodziłeś się w chrześcijańskim domu... Czy jeśli mój ojciec był np. mordercą - czy ja też muszę nim być?
Sannjas to bycie w czasach, gdy Jezus stąpał po ziemi i tylko niewielu było na tyle odważnych, by być razem z nim.
Sannjas to życie bez struktur, bez tzw. charakteru. Człowiek z charakterem to człowiek łatwy do przewidzenia. Sannjasin nie da się przewidzieć - wolność nie da się przewidzieć.
Moja inicjacja polega na inicjacji w kierunku wolności - nic poza tym. To ogromna odpowiedzialność - być wolnym, gdyż nie masz już nic, na czym mógłbyś polegać, oprócz własnego istnienia, oprócz własnej świadomości. Nie masz już żadnego wsparcia - zabieram ci wszelkie wsparcia i zostawiam samego, zupełnie samego. W tej samotności... kwiat.
Sannjas to amoralność. Nie: brak moralności, lecz amoralność. Inaczej mówiąc - amoralność to wyższa moralność - moralność, która pochodzi nie z zewnątrz, ale z wewnątrz. Taka moralność wyklucza narzucanie czegoś z zewnątrz, gdyż każde narzucanie zamienia cię w służącego, w niewolnika. A mój cały wysiłek polega na tym, żeby ofiarować ci godność, ofiarować ci chwałę.
Wszystkie inne wysiłki spaliły na panewce. Stało się tak, gdyż wszystkie były oparte na strukturze, a każda struktura jest brzemieniem na ludzkim sercu. Każda struktura staje się więzieniem, i pewnego dnia, wcześniej czy później, musisz się przeciwko temu zbuntować. Czy zaobserwowałeś to patrząc na historię? - Każda rewolucja zamienia się w represję. W Rosji, w Chinach... Po każdej rewolucji rewolucjoniści zamieniają się w antyrewolucjonistów. W momencie, gdy ktoś dorwie się do władzy, narzuca społeczeństwu swoją strukturę. A gdy narzucasz swoją strukturę, wtedy stare niewolnictwo przybiera nowe formy nowego niewolnictwa. Wszystkie rewolucje upadają.
Sannjas to nie rewolucja. To bunt. Rewolucja jest kolektywna, społeczna - sannjas to sprawa indywidualna. Nie jestem zainteresowany nadawaniem społeczeństwu nowych struktur. Wystarczy tych waszych struktur! Żadna się nie sprawdziła - oczywiście myślicie, że wasza się sprawdzi... to myślenie ma tysiące lat, pozwólcie strukturom odejść. Zamiast struktur chcemy jednostek, indywidualności... jednostek wolnych, jednostek świadomych. Ich odpowiedzialność będzie pochodzić z ich własnej świadomości, a nie z naśladowania innych - nie ze stosowania się do czyichś nakazów.
Sannjasin dba. Sannjasin nie dba o nakazy. Sannjasin dba o samego siebie, a dzięki temu potrafi dbać o innych - gdyż nie można być szczęśliwym samotnie. Szczęśliwym można być tylko wtedy, gdy szczęśliwy jest świat. Nie można być szczęśliwym, gdy ktoś płacze, gdy ktoś cierpi. Więc ktoś, kto dba o szczęście, o własne szczęście, troszczy się tym samym o szczęście innych, gdyż szczęście przydarza się tylko w szczęśliwym klimacie.
Ale ta troska nie pochodzi z dogmatu, nie pochodzi z ideologii. Pochodzi z miłości. A pierwszą miłością - naturalnie - jest miłość do samego siebie. Każda inna miłość podąża za miłością do siebie.
Każdy sannjasin będzie totalnie unikalną osobą. Nie interesuje mnie tzw. społeczeństwo. Nie interesuje mnie kolektywność. Interesuje mnie jednostka - interesujesz mnie tylko ty!
Sannjas to tylko początek - ziarno zupełnie innego świata, gdzie ludzie będą wolni; gdzie ludzie nie będą kalekami, paralitykami; nie będą stłumieni, nie będą chodzić z workiem poczucia winy... W tym świecie będzie się akceptować radość, w tym świecie radość będzie regułą, w tym świecie śmiertelna powaga zniknie, a pojawi się zabawa i szczerość.
Sannjas to otwarcie się na doświadczenie. Ludzie zwykle są zamknięci, nie potrafią otworzyć się na doświadczanie. Zanim doświadczą, mają już swoje wypracowane uprzedzenia. Nie mają ochoty eksperymentować, nie mają ochoty odkrywać. To głupota...
Więc odważ się na doświadczanie. Nie decyduj o tym, co się przydarzy, zanim to coś się nie przydarzy. Nie wierz w czyjeś opinie. Nie mów: “to nie może być tak, gdyż Budda powiedział, że...”. Nie mów: “To musi być tak, bo w Biblii jest tak napisane...”. Nie! Mów: “Zbadam to, czy jest tak, czy też może jest inaczej”.
Ostatnim przekazem Buddy były słowa: “Pamiętaj...”. Pamiętaj! Nigdy nie wierz w moje słowa tylko dlatego, że ja je wypowiedziałem. Nigdy nie wierz, zanim nie doświadczysz.
Sannjas to pozbycie się wiary. Wiary w cokolwiek. Sannjas to własne doświadczenie. A piękno doświadczenia polega na tym, że doświadczenie jest zawsze otwarte, otwarte na dalsze doświadczenie. Natomiast wiara jest zamknięta - już wiesz. Jeśli ciągle żyjesz - jak doświadczenie może być zamknięte? Ono wzrasta, zmienia się, płynie. Piękno doświadczenia pochodzi z jego nieskończoności.
Sannjas to życie egzystencjalne. Życie egzystencjalne to zaprzeczenie życia ideałami - ideałami, że powinno się być takim, a nie innym; żyć tak, a nie inaczej... Nie reaguj na martwe idee - reaguj na żywe życie, na egzystencję. Reaguj sercem - bądź naturalny, prosty, spontaniczny. Prostota, naturalność i spontaniczność to coś, czego nie posiadają idee.
Sannjas to twórczość. Stary typ sannjasina to ktoś totalnie antytwórczy. Ucieka w Himalaje, siada w jaskini i wszystko niby jest w porządku. Nic więcej nie potrzeba. Możesz ich sobie pooglądać: np. dżinijskich mnichów. Siedzą i nic nie robią - są absolutnie niekreatywni, otępiali, ogłupieni, nie ma w nich żadnego błysku inteligencji. Ale ludzie czczą ich i całują ich stopy. Zapytaj: “dlaczego całujesz jego stopy?”, a odpowiedzą: “całuję, gdyż ten człowiek odrzucił świat”... tak jakby odrzucenie świata było jakąś wartością. Zapytaj: “co ten człowiek zrobił?” - odpowiedzą: “głodował, głodował przez kilka miesięcy” - tak jakby głodówka była jakąś wartością... Ale lepiej nie pytaj, co ten człowiek namalował, nie pytaj, co ten człowiek stworzył dla świata, nie pytaj jaki ułożył wiersz, jaką pieśń dał światu, jaką muzykę, jaki taniec. Jeśli o to zapytasz, odpowiedzą: “O czym ty mówisz!?! To jest człowiek, który odrzucił świat! On po prostu siedzi w świątyni i pozwala innym dotknąć swoich stóp - to wystarczy!”. Tak, jeśli przyjedziesz do Indii, zobaczysz to wiele razy.
Moja koncepcja sannjas polega na tym, żeby energia była kreatywna, powinieneś dać światu trochę piękna; powinieneś dać światu trochę radości; powinieneś odkryć taniec, śpiew, muzykę; dać światu choć trochę pięknych wierszy. Stwórz coś!
Daj coś światu. Niekreatywność to prawie grzech - gdyż istniejesz, a nic nie dajesz. Jesz, zajmujesz miejsce, a nic nie dajesz. Sannjasini powinni być kreatywni. Gdy jesteś kreatywny - zbliżasz się do Boga. Bóg jest kreatywny, jest twórcą, więc jeśli nie jesteś twórczy - oddalasz się od Niego. Bóg posługuje się tylko jednym językiem - językiem twórczości. I właśnie dlatego - gdy komponujesz jakąś pieśń, gdy jesteś przez nią pochłonięty, wtedy coś Boskiego spływa na twoje istnienie.
Sannjas to poczucie humoru. To śmiech, radość i szczerość. Starzy sannjasini - odrzucający świat - są otępiali, smutni, niezdolni do śmiechu. Moi sannjasini muszą dać światu śmiech. Świątynie powinny być wypełnione śmiechem, radością, tańcem. Nie chcę świątyń typu chrześcijańskiego - one przypominają cmentarz. I krzyż powoduje, że stajesz się czcicielem śmierci - nie życia. To chyba patologia. Zaśmiej się w kościele - a ludzie pomyślą, że jesteś stuknięty. Wystarczy że wejdziesz do kościoła, a stajesz się sztywny, poważny, martwy.
Dla mnie, poczucie humoru to esencja religijności. Esencja esencji religijności. Bycie poważnym nigdy nie jest religijne, nie może być religijne, gdyż bycie poważnym pochodzi od twojego ego; jest chorobą. Śmiech to stan bez ego.
Sannjas to medytacja i samotność - mistyczny szczyt doświadczeń, które przydarzają się tylko wtedy, gdy jesteś samotny; gdy jesteś totalnie samotny we własnym wnętrzu. Sannjas uczyni cię samotnym, ale nie osamotnionym - nie będziesz samotnikiem, ale będziesz sam. Możesz być szczęśliwy w samotności - nie jesteś już zależny od nikogo. Możesz usiąść w swoim pokoju i być bezgranicznie szczęśliwy. Nie ma potrzeby iść do kawiarni, nie ma potrzeby spotkać się z przyjaciółmi, nie ma potrzeby iść do kina. Wystarczy, że zamkniesz oczy i opadniesz we własny spokój.
Sannjas to miłość, związki, relacje. Pamiętaj: możesz być w jakimś związku tylko wtedy, gdy nauczysz się przedtem być samotnym - nigdy wcześniej. Tylko indywidualności potrafią istnieć w związkach. Tylko dwie wolności mogą się zbliżyć do siebie i objąć. Tylko dwie nicości mogą spenetrować innych i roztopić się w nich. Jeśli nie potrafisz być kompletnie sam, twój związek będzie fałszywy. Będzie jedynie sztuczką, aby uniknąć samotności - niczym więcej. Tak żyją miliony ludzi. ich tzw. “miłość” jest niczym więcej niż niezdolnością do bycia samotnym. Więc biorą się za ręce, udają, że się kochają, ale gdzieś głębiej tkwi ich jedyny problem: nie potrafią być samotni. Więc znajdują sobie kogoś, z kim mogą pójść do kina, potrzymać się za ręce, na kim mogą się wesprzeć. Ale ten ktoś używa ich w ten sam sposób, gdyż on też nie potrafi być samotny - on także traktuje cię instrumentalnie: jako ucieczkę od siebie samego. Oboje używają siebie nawzajem jako instrumentu do ucieczki, stają się od siebie zależni, od siebie uzależnieni...
Sannjasin jest sam. Dlatego mówię, że potrzebna jest samotność, ale jednocześnie relacja. Są dwie możliwości: albo jesteś szczęśliwy samotnie, albo jesteś szczęśliwy w relacji. Takie są możliwości. Nie wykluczają się; możesz osiągnąć samadhi samotnie, możesz też osiągnąć samadhi, gdy jesteś z kimś w relacji, w miłości.
Generalnie, istnieją dwa typy ludzi: ekstrawertycy i introwertycy. Ci pierwsi łatwiej osiągają szczyt dzięki innym, ci drudzy dzięki samotności. Ale partner nie jest antagonizmem: oboje poruszają się razem. Ścieżka Buddy jest ścieżką introwertyka - mówi tylko o medytacji. Ścieżka Chrystusa jest ścieżką ekstrawertyka - mówi o miłości.
Sannjas to synteza. Można być bardziej zgranym ze sobą niż z innymi; można też być bardziej zgranym z innymi niż ze sobą. Ale nie trzeba się przywiązywać do jednego z tych doświadczeń - oba są dostępne.
Sannjas to...
...to były tylko wskazówki; nie były to żadne definicje. Traktuj to w bardzo płynny sposób. Przegrałeś, jeśli zaczniesz przywiązywać się do tych słów. Słowa definiują... Natomiast w świetle słońca, gdy jeszcze nie nadeszła noc, słowa się rozpływają. Słońce właśnie zachodzi, nie nadeszła jeszcze noc, i w tej przerwie są moje słowa - płynne. Nie traktuj ich sztywno. Bądź płynny, elastyczny... Nigdy nie pozwól nikomu stworzyć wokół siebie żadnej sztywności. Żadnych defincji.
Usłyszałeś definicje - bądź ponad nie."
http://foof.most.org.pl/g_teksty/sannjas.htm
-
>Nie wiem dlaczego tylko w języku angielskim;)
Żeby nie wrzucac tam gdzie ktoś domyślnie oczekuje postow w j. polskim (bo nie czyta w ang) i mu nie zasmiecac widoku/ głównego wątku z cytatami.
Mam takie krotkie wyselekcjonowane perełki- esencje od hindusow z fb i to jedyne źrodlo takich tekstow u mnie (nie chce mi sie czytac dluzszych, bo sie juz naczytalem :)
-
https://youtu.be/joy2Rl8qOt4
A tu mały wykład od młodej amerykanki w temacie wczorajszej dyskusji o odnawianiu sie komorek w kontekscie duchowym, z fajnym przeslaniem na koniec
-
Sylwia,
Super to jest ! Inspirujące :)
Sannjasin jest sam. Dlatego mówię, że potrzebna jest samotność, ale jednocześnie relacja. Są dwie możliwości: albo jesteś szczęśliwy samotnie, albo jesteś szczęśliwy w relacji. Takie są możliwości. Nie wykluczają się; możesz osiągnąć samadhi samotnie, możesz też osiągnąć samadhi, gdy jesteś z kimś w relacji, w miłości.
Generalnie, istnieją dwa typy ludzi: ekstrawertycy i introwertycy. Ci pierwsi łatwiej osiągają szczyt dzięki innym, ci drudzy dzięki samotności. Ale partner nie jest antagonizmem: oboje poruszają się razem. Ścieżka Buddy jest ścieżką introwertyka - mówi tylko o medytacji. Ścieżka Chrystusa jest ścieżką ekstrawertyka - mówi o miłości.
Sannjas to synteza. Można być bardziej zgranym ze sobą niż z innymi; można też być bardziej zgranym z innymi niż ze sobą. Ale nie trzeba się przywiązywać do jednego z tych doświadczeń - oba są dostępne.
Właśnie !
Oba doświadczenia są dostępne !
Jak to w życiu.
Są różne fazy i etapy...:)
Sannjas to amoralność. Nie: brak moralności, lecz amoralność. Inaczej mówiąc - amoralność to wyższa moralność - moralność, która pochodzi nie z zewnątrz, ale z wewnątrz.
Taa Niebo gwiaździste nade mną .
A prawo moralne we mnie . :)
Sannjas to zaprzestanie zadawania pytań i szukania na nie odpowiedzi. Pytania i odpowiedzi pochodzą z umysłu. Umysł żywi się pytaniami i odpowiedziami.
Etap pytań i oczekiwania/szukania na nie odpowiedzi też jest piękny:)
Wszystko ma swój czas.
Tylko jedna mała korekta - jak dla mnie -
Ktoś, kto nie potrafi ryzykować - prowadzi życie biznesmena.
Naturalnie rozumiem, co autor miał na mysli.
Niemniej uważam, że kto jak kto ale biznesman często ryzykuje i powinien umieć to robić ;)
-
Surrendering to the Guru is like sending a car for repair. When a car is damaged, what we do is park it at the repair workshop. Once brought there, we let the workers repair it as per their knowledge. We do not fiddle in the process because we know and trust them that they understand the process of the car repair and maintenance. Likewise, when we surrender to the Guru, we must let him change us. We must follow his teachings completely. The consciousness of the Guru has risen. He knows exactly how to repair us. So we must let him do the job and not interfere by emphasizing on the negativity in life by getting angry, feeling jealous, guilty, vengeful, attached, greedy and egoistic.
https://www.facebook.com/permalink.php?id=1507154266164369&story_fbid=1508614136018382
a tu jeszcze ciekawa kompilacja :
http://oshoworld.com/onlinemag/august2005/htm/news_to_share.asp
wyjęte stamtąd:
"Guru means one who has gravitation, around whom you suddenly feel as if you are being pulled. He is a tremendous magnet, with only one difference: he has charisma. You are pulled towards him. A man of charisma may become a great leader, a great politician. Adolf Hitler had charisma. Then what is the difference between a charismatic leader and a guru? The difference is tremendous: When you are pulled towards a guru you are pulled inwards, not outwards".
-
Tak się zastanawiam czy rola guru sprzyja rozwojowi duchowemu. Obawiam się, że w pewnym momencie może być przeszkodą na drodze rozwoju, szczególnie jeśli ktoś za bardzo się wczuje w swoją rolę.
-
każdy wielki artysta doskonale wczuwa się w rolę którą gra na scenie i wzbudza tym zachwyt widzów - porywa ich swoją genialną grą ... a to nie musi oznaczać, że poza sceną też gra rolę np. króla, więc dla mnie czym innym jest wczucie się i doskonałe odgrywanie jakiejś roli, a czym innym przywiązanie do tego - to dość częsty błąd w ocenie różnych guru.
-
Obawiam się, że w pewnym momencie może być przeszkodą na drodze rozwoju, szczególnie jeśli ktoś za bardzo się wczuje w swoją rolę.
Też tak czuję.
Należy po prostu uwzględnić, że guru to też człowiek ;)
Ma prawo się mylić.
Kiedy rozmawiałam z osobą, która jest ponoć na 33 ERD a jest wyznawczynią Ravi Shankara, czułam że jest absolutnie pełna uwielbienia i zachwytu Ravim.
On daje łaskę, zapewnia to, że łaska spływa. Jest miło i dobrze. etc, etc.
Ale gdybym ja chciała w to - The Art of Living - wejść to muszę przede wszystkim kasę szykować, na kursy i takie tam. I to niemałą. A ja jej na to nie mam.
Dla mnie guru jest jak latarnia = ma oświetlać drogę .
Mogę się inspirować - lub nie. Mogę to przyjąć lub odrzucić. Zapłacić za kurs lub nie uczestniczyc w nim.
Moja bajka co ja z tym zrobię.
Zresztą list z prośbą o opiekę i modlitwę/łaskę, między innymi dla mnie i tak do Raviego dotarł !
Zawieziono go z Londynu do niego in person :)
Przysłano mi zdjęcie jak to czyta :)
To też łaska :)
I jestem wdzięczna osobie, która, powodowana zwykłym ludzkim odruchem - współczuciem, zrozumieniem - go napisała i dała innej wyznawczyni Raviego, która go tam dostarczyła.
-
Często jest to, i ładnie wychwycił oraz opisywał to też Osho, takie balansowanie, zbliżanie się i oddalnie, gdzie jest pewne przyciąganie ze strony mistrza i wtedy następuje nagłe zbliżenie oparte na zaufaniu, ale po chwili uruchamia się umysł oraz mechanizmy obronne w tym lęki, więc zaczyna się stawiać warunki ze ma być tak a nie inaczej, rola mistrza sprowadzona zostaje do instruktora i związek staje się niezobowiązującą wymianą gdzie za praktykę np. płaci się jakąś cenę czy inwestuje inaczej jakoś swoją energię , niestety gdy i ona jest za wysoka zostaje się jakby wyrzucom poza ten wpływ i związane z nim korelacje i ustalone wymogi pozytywnej wymiany , w efekcie gdy dalej czuje się ten "zew" ze strony mistrza no to powtarza się cykl zbliżeniowy i znajduje się taką odległość oraz na takich zasadach które są zadowalające i dostępne.... albo zadwala się jakąś namiastką i pozostaje poza nawiasem szuka się czegoś innego mniej wymagajacego albo bardziej dostępnego i pasującego :-)
-
W ogóle wydaje mi się, że termin guru już nie pasuje zbytnio do dzisiejszych czasów, bo dzisiaj są takie warunki że każdy sam może być dla siebie samego takim guru. A skupiając się na innej osobie i podziwiając jej wielkość, tak naprawdę uwagę (energię) kierujemy na tą osobę zamiast na siebie. Jak guru nie uczy innych jak budować zaufanie do siebie i jak odkrywać w sobie wewnętrzną moc którą każdy w sobie posiada, tylko zamiast tego chce cały czas utrzymywać swoją pozycję wyższości (bo guru jest 'wyżej' niż uczeń) to moim zdaniem jego nauki nie są zbyt wiele warte. To jest właśnie guru - czyli ktoś wielki, ktoś kto jest w swej wyjątkowości ponad innymi. Myślę, że w dzisiejszych czasach ludzie potrzebują bardziej 'przewodników na duchowej ścieżce', którzy pomogą dojrzewać duchowo a nie żadnych wielkich guru.
Myślę, że Osho jest dobrym przykładem takiego guru, u którego jego rola guru była dla niego tak naprawdę szkodliwa. Jakby nie brał się za 'gurowanie' to mógłby swoje własne problemy przepracowywać na mniejszą skalę, np w zaciszu swego własnego pokoju, a tak wiele osób zostało w to niepotrzebnie zaangażowanych. Ale ok, taki Osho był kiedyś potrzebny, dla mnie on jest świetnym wzorem błędów na duchowej ścieżce i daje dużo inspiracji.
Często jest to, i ładnie wychwycił oraz opisywał to też Osho, takie balansowanie, zbliżanie się i oddalnie, gdzie jest pewne przyciąganie ze strony mistrza i wtedy następuje nagłe zbliżenie oparte na zaufaniu, ale po chwili uruchamia się umysł oraz mechanizmy obronne w tym lęki, więc zaczyna się stawiać warunki ze ma być tak a nie inaczej, rola mistrza sprowadzona zostaje do instruktora i związek staje się niezobowiązującą wymianą gdzie za praktykę np. płaci się jakąś cenę czy inwestuje inaczej jakoś swoją energię , niestety gdy i ona jest za wysoka zostaje się jakby wyrzucom poza ten wpływ i związane z nim korelacje i ustalone wymogi pozytywnej wymiany , w efekcie gdy dalej czuje się ten "zew" ze strony mistrza no to powtarza się cykl zbliżeniowy i znajduje się taką odległość oraz na takich zasadach które są zadowalające i dostępne.... albo zadwala się jakąś namiastką i pozostaje poza nawiasem szuka się czegoś innego mniej wymagajacego albo bardziej dostępnego i pasującego :-)
Fajny opis, tylko ważne by ten 'mistrz' miał już przepracowane swoje własne problemy karmiczne, by nie obciążał nimi swych 'uczniów'. :)
-
Zawsze jest to kwestia popytu i widać jak zmienia sie to podejście ze strony różnych mistrzów wraz ze zmieniającymi sie czasami i odmiennymi kulturami, z tym że akurat termin guru i cała skojarzona z tym otoczka jest zaimportowana z innej kultury i tam to się może utrzymywać w niezmienionej formie, co do tej pory zapewniało ciągłość tej kultury i duchowych klimatów z tym związanych choć z tego współczesnego punktu widzenia może jawić się jako zbędne czy przestarzałe, ale to dość krótka perspektywa patrzenia więc może szybciej przeminąć niż kilka pokoleń , kwestia fundamentów, może być tak że nastąpi zniszczenie tych starych systemów duchowych pod wpływem ogólnoświatowych wpływów,
Co do tego wielkiego guru i stojących poniżej uczniów, to są na to nakładane różne rzeczy, związane z takim odzwierzęcym poddaństwem z jednej strony, poprzez struktury uzależnień i powiązań
hierarchicznych, w tym ograniczeń wolności osobistej, aż po procesy bhakti gdzie pełne wiary i oddania obrazy samego Wielkiego Boga ucieleśnionego np. w osobie guru, otwierają wielbicieli na doświadczane w sobie tego za czym to tęsknią i wołają, a z takim guru jest to o tyle prostsze że ta energia jest w nim rozbudzona i w wyniku koncentacji na tym następuje rezonans czyli rozbudzenie tego w sobie, więc taki guru który jest jak płomień rozpalający ten sam ogień w innych skupionych i adorujących ogień w nim, to skarb -- im bardziej zbliżasz się do ognia tym robi się cieplej i w końcu zaczynasz płonąć' więc jest to dobry sposób dla tych których umysły i tak zwrócone są na zewnątrz i służy to odwróceniu tej tendencji, a nie odciągnięciu od wnętrza - a jak ktos jest pochłonięty w sobie czy to boskością czy swoimi ego celami no to wtedy go to nie będzie pociągać :-)
-
jeszcze do tego co pisał Osho o zaufaniu na duchowej ścieżce , również w stosunku do guru i w efekcie poddania się mu i wejścia na tą (wg Osho) najszybszą ścieżkę , albo odgrodzenia się od niego przez różne warunki i sprowadzenia go do roli instruktora darzonego ograniczonym zaufaniem, no to ładnie i zwięźle podsumować to można chińskim przysłowiem:
"Strach zapukał do drzwi, otworzyło zaufanie, za drzwiami nie było nikogo"
-
Frisky
jeszcze do tego co pisał Osho o zaufaniu na duchowej ścieżce , również w stosunku do guru i w efekcie poddania się mu i wejścia na tą (wg Osho) najszybszą ścieżkę , albo odgrodzenia się od niego przez różne warunki i sprowadzenia go do roli instruktora darzonego ograniczonym zaufaniem, no to ładnie i zwięźle podsumować to można chińskim przysłowiem:
"Strach zapukał do drzwi, otworzyło zaufanie, za drzwiami nie było nikogo"
Bardzo inspirujące .
DZIĘKI
-
A man who has no desire is spiritual.
A man who does not hanker for any ego-trip is spiritual. A man who is not worried about kundalini and chakras and sahasrar, the one-thousand-petalled lotus opening, that man is spiritual, that man has the quality of being a spiritual man. In his ordinariness he is extraordinary. In his mundane life he has a holiness.
Even the division between the spiritual and material is a materialist’s division. A spiritual person knows no divisions; a spiritual person simply accepts whatsoever is; and this “isness” is one. There is nothing like the spiritual and the material – that again is the division of the ego; all divisions are of the ego. When the ego disappears there is no division, there is one, undivided reality. Call it spiritual, call it material – it does not matter; when there is only one, any name will do. <…> Osho. Tao: The Pathless Path, Vol. 1
-
Myślę, że Osho jest dobrym przykładem takiego guru, u którego jego rola guru była dla niego tak naprawdę szkodliwa. Jakby nie brał się za 'gurowanie' to mógłby swoje własne problemy przepracowywać na mniejszą skalę, np w zaciszu swego własnego pokoju, a tak wiele osób zostało w to niepotrzebnie zaangażowanych. Ale ok, taki Osho był kiedyś potrzebny, dla mnie on jest świetnym wzorem błędów na duchowej ścieżce i daje dużo inspiracji.
Myslę, że on wiedział lepiej od ciebie jak ma "przepracowywać własne problemy".
Byłbym wdzięczny za niezasyfianie tego wątku własnymi wynurzeniami - tasiemcami , tudzież oczyszczenie z tegoż przez moda , jeśli to mozliwe. Lub przeniesienie tam gdzie sobie ktoś przerabia sprawy związane z uzależnieniami / karmą z guru.
-
Te jego błędy jednak nie były aż tak wielkie, a wniósł dużo dobrego. Każdy ma prawo do błędów, jakiej roli by nie miał w świecie. Ważne co z nimi zrobi.
Guru też można oceniać, i jest to nauka uczenia się na błędach innych. Jego błędy też można potraktować jako wkład mistrza we własny rozwój:)
-
Nie wiem, czy ocenianie to jakaś nauka, na pewno nie wg Osho gdyż dla niego działanie takie było 100% z poziomu ego, stąd uderza, że w wątku z jego naukami się to robi, jest to wyrazem ignorancji / arogancji, dowodem, że krytykuje się coś czego się nie pojęło, przy okazji być może zniechęcając innych, ze stawianiem siebie jako kogoś kto widzi więcej niż on sam.
Osobiście uznaję cudze błędy za czyjąś osobistą sprawę i szkoda by mi było czasu na zajmowanie się nimi, potrafię czerpać inspiracje nawet z Kulczyka. W Osho widzę przejaw bezosobowej doskonałości, jego osoba jest przy tym nieważna. Ocenianie czy ktoś i na ile jest doskonały w przypadku mistrza ma sens przy tendencji do popadania w uzależnienie. Jak ktoś jest otwarty na czysty, bezosobowy przekaz, nie interesują go takie rzeczy.
-
When does passion become compassion? Passion is a relationship, it is a desire to be related, it is a need; it creates dependence. bondage. and all kinds of misery come in its wake. Compassion is the same energy. but it is no more a hankering to relate. Not that it does not relate, but that desire is gone. Compassion is a state where you can be alone and perfectly happy, absolutely happy. You can be happy with people, you can be happy alone — then you have attained to the state of compassion. But if you cannot be happy alone and you can only be happy with someone, then it is passion, then you are dependent. And then, naturally, you will be angry with the person without whom you cannot be happy. You wi]l be angry — that’s why lovers are angry at each other, continuously angry — because nobody can like one’s bondage.
Osho,
I say unto you,
Vol 1, Chapter 3
-
"I looked in temples, churches and mosques.
But I found the Divine within my Heart."
Rumi
-
OSHO,
YOU ARE SO SWEET AND RARE THAT I FEEL LIKE KIDNAPPING YOU BEFORE I LEAVE POONA. WHAT DO YOU SAY?
- I surrender.
-
Mother Meera;
"The Divine is the Sea. All religious are rivers leading to the sea. Some rivers wind a great deal. Why not go to the sea directly ?"
-
Just a few days ago, one sannyasin wrote me a letter saying, "Osho, You have created a trouble"
- because I had said some time ago that many people, almost the majority of people in the world, men and women both, are untrained lovers. No training has been given to them. In fact everything has been kept from them, they have been kept ignorant. What does a virgin mean? Someone who has been kept absolutely ignorant.
So I had said that the best way to introduce your children to love will be that, while you are making love, children should be playing around. Let them be there. And in fact it is one of the most significant things because every child sooner or later discovers what you are doing to his mother. First he thinks that this father seems to be a barbarian, doing pushups on the poor woman. He wants to kill this man, but the child is so small... so he represses the desire, and he is not even allowed to admit that he has seen it.
And the child will never be able to forgive you, that you were secretive about things. You were not open, even with him. You talked about love, but love means many things: openness, honesty, sincerity. And about one of the most basic things in life you kept the child absolutely unaware.
Children are very intelligent, every child is born with a tremendous energy of intelligence. It is the society and the education and the religion-they start destroying his intelligence, so by the time he is a young man, he is just a fool. But the small children are very perceptive, you cannot deceive them.
So I had said that it is perfectly good - because the child has to learn and it is better he learns from the very beginning.
Now this woman wrote to me, "A problem has arisen: we allowed our child to be present while we were making love; now the child wants to make love to me. He says, 'If father can do it, why can't I do it?' Now we cannot say that this is sin, because if it is sin, then why is his father doing it, and why is he being allowed to commit sin?"
In a really human society there will be no sexual abuse of children. Such abuse exists only because children are kept in the dark; and they are curious, very curious, "What is it all about?" Then they get caught in somebody's net.
But children are very understanding too. The mother, the father, both should make him understand, "This is your training to see how love is made. The time will come when you will be a young man and you will be making love - then don't make the same mistakes that we have made."
Make your lovemaking a deep understanding for the child. Make him also aware that he is not your age. Make the place of your lovemaking a temple, so that the child from the very beginning starts feeling love is something sacred. And if he knows everything about it nobody can abuse him.
Now the question arises: who is responsible for sexual abuse of the child? You are responsible. You are keeping your children in darkness, and they are feeling that there is something that is being kept secret. They become curious; the more you hide it, the more curious they are.
If it is open and is made available so the child can understand it - yes, there will be a few problems, like the child wanting to make love to the mother. The mother can hug the child, the mother can help the child to understand: "Just look at my size and your size. Just grow up and you will find a beautiful woman, far more beautiful than me."
But every mother wants the child to feel that she is the greatest and the most beautiful woman in the world, not knowing that she is creating a tragedy for the child for his whole life because now he will be looking for her all around the world and he will not find her. No woman will come up to the standard of his mother. No woman is going to give him satisfaction.
The same is true about small girls. They should be made absolutely aware - not just verbally in a classroom. That does not help, they become even more curious.
Make it very honest. And when the experiment is happening every day in the house, where is the problem? Let your girl, your boy, be present. Let them see the beauty of it. Make the whole phenomenon as sacred as possible. And these children will always respect you because you were so honest with them, so sincere with them; you never kept anything secret from them.
And any problems like this - boys asking to make love to their mother - can be explained to them, that they are not yet ripe. One day they will be ripe; for that day we are preparing them. And children are very receptive, very understanding.
There is sexual abuse of children because they are kept in darkness by their parents, by their teachers. Love is something like a sin which has to be done in darkness, and nobody is to know about it. You are doing something ugly. In your own mind it is something ugly, something that should not be done. You are not rejoicing in it.
Rejoice! Make love a festive moment.
-
Do you know that nothing is ever proven absolutely ? Nothing! Man has not proved anything absolutely. There is no possibility of proving anything absolutely: new discoveries, new facts, new data, and changes have to be made. Even scientific discoveries are not absolute, so how can psychological discoveries be absolute? Psychology is not yet a science, it is still fictious. At most you can call it, if you like the word scientific, you can call it science fiction. But it has nothing to do with science yet. It is struggling to be scientific, bu I don't think that it ever will be, because man's mind is like mercury - you cannot make a science out of it. (OSHO)
-
"Speak the truth, even if your voice shakes"